Neil Christian – That’s Nice (1966)
Patsy Ann Noble – Accidents Will Happen (1963)
Marvin Gaye – Got To Give It Up (1977)
Captain Beyond – Sufficiently Breathless (1973)
Gerry Rafferty – The Garden Of England (1980)
The Electric Prunes – I Had Too Much To Dream (Last Night) (1967)
Dutch Swing College Band – Tiger Rag (1960)
Boston – Peace Of Mind (1976)
Shirley Gunter & The Queens – Oop Shoop (1954)
Freddie Aguilar – Anak (1978)
Brian – Poinciana (1968)
Blue Mink – Banner Man (1971)
John Lennon – Nobody Loves You (When You’re Down And Out) (1974)
The Lemon Pipers – Jelly Jungle (Of Orange Marmalade) (1968)
AA & The Doctors – Blew My Cool (1981)
Dick Dale – Night Rider (1963)

John Lennon – Nobody Loves You (When You’re Down And Out):

Er zijn van die dagen in de geschiedenis waar je tot het einde der dagen exact van weet waar je was en wat je deed. Voor mij zijn dat het overlijden van Elvis, de ramp met het Pan Am-toestel bij Lockerbie en 9/11. Vreemd genoeg kan ik met de beste wil van de wereld me niet herinneren waar ik was op maandag 8 december 1980.

Ik heb niet zo heel veel van John Lennon als solo-artiest; ik kon zijn singles waarderen, maar zijn elpees  waren een combinatie van pareltjes en waanzin. Neem alleen al de drie eersten (samen met de onvermijdelijke Yoko); Unfinished Music 1 & 2 en Wedding Album: waar gaat dat over? En op de hoes van de LP Plastic Ono Band staat ze vermeld dat ze ‘muzikaal’ verantwoordelijk is voor ‘wind’. Wat moet ik me daar nou bij voorstellen; had ze last van flatulentie? In mijn ogen is Yoko Ono een remmende factor geweest, want waar was al die genialiteit uit de Beatles-periode gebleven? En dan dat verplichte meezingen op LP’s en op podia. Zij zal het als artistiek gezien hebben, maar voor de gewone toehoorder is het krijsen van een heks. Eén van de spraakmakende voorbeelden is tijdens het live-optreden van Frank Zappa & the Mothers Of Invention op 5 juni 1971 (Fillmore East). Frank vroeg John mee te jammen, maar tot zijn schrik kwam Plastic Yoko ook mee. Op een gegeven moment lopen The Mothers zelfs van het podium, maar daar  Ono weet van geen ophouden.

Zijn laatste LP Double Fantasy is weer een mix van John’s genialiteit en de fantasie van O No, not again. Ze schrijft maar liefst zeven liedjes voor deze LP en op zes (bijzonder slechte) nummers ‘zingt’ ze. De Lennon-composities zijn vrijwel allemaal van grote klasse, maar haar geesteskinderen zijn gedrochten uit de onderwereld. Het laatste lied heet Hard Times Are Over en dat is nou precies het gevoel dat ik heb na het beluisteren van deze LP. Maar hoe je het ook draait of keert; John moet heel veel van haar gehouden hebben, want anders sta je al die fratsen van deze dominante tante niet toe. En kennelijk had ook John problemen met haar gedrag, want mevrouw kan ook moeilijk vergeven en draagt door hem gemaakte fouten uit het verleden na. Gedurende een 18 maanden scheiding tussen eind ’73 en medio ’75 kwam de ware Lennon weer boven drijven en maakt hij zonder haar ‘hulp’ Walls & Bridges en bleek deze emotionele tijd een rijke bron voor schitterende liedjes.