Warner Bros. Studio Orchestra – Merrie Melodies (1931)
Jackson 5 – Dancing Machine (1974)
Life – Strawberry Fields Forever (1970)
Solution – 100 Words (1979)
Joe Simon – (You Keep Me) Hangin’ On (1968)
Nick Lowe – I Love The Sound Of Breaking Glass (1978)
Drafi Deutscher & His Magics – I Don’t Need That Kind Of Love (1965)
The Nerves – Hanging On The Telephone (1976)
Prince Buster – Dance Cleopatra (1967)
The Cats – I Walk Through The Fields (1970)
Shane Fenton & The Fentones – Cindy’s Birthday (1962)
The Dead Livers – Up And Down The Line (1980)
Don Rondo – White Silver Sands (1957)
Zjef Vanuytsel – Hop Marlene (1970)
The Quotations – Hello Memories (1969)
Allman Brothers Band – Statesboro Blues (1971)
Julie Rogers – The Wedding (1965)
Carson – Travelling South (1971)

Solution – 100 Words:

Willem Ennes was een ‘toetsenkeizer’. Eigenlijk was hij pianist, al was hij ook een meester op synthesizer en orgel. Achter de vleugel in elke studio waar we waren in verband met opnames hoopte ik dat hij voor de zoveelste maal zijn fantasie de loop liet en zijn vingers hun gang liet gaan. Tijdens de opnames van de platen die we onder leiding van Gus Dudgeon in de Rocket studio van Elton John maakten, zei Gus vaak dat Willem eens moesten denken aan een solocarrière.

Ik (Guus Willemse) stelde hem ook wel eens voor iets met z’n tweeën te gaan doen: piano en zang, ik zag dat wel zitten. Het is er helaas nooit van gekomen. Ik ben trots dat hij elke keer dat Solution mijn liedje 100 Words speelde voorafgaand aan het intro dat ik bij het liedje leverde, eerst een wondermooie droom speelde, die elke keer dat we dat liedje speelden, weer anders was. De eerste keren voordat we het opnamen voor het album It’s Only Just Begun speelde we het al enige tijd live en elke keer was afwachten wat hij nu weer ter plekke bedacht en begon het genieten. Willem was een intro-meester: zijn melodie- en ritmefantasie was onuitputtelijk. De liedjes waar een vrij intro aan vooraf ging waren stuk voor stuk juweeltjes: de eerste die ik van hem hoorde was het begin van Divergence, waar hij er meerdere van in voorraad had. Vanaf het eerste album (Solution) gaf hij al een kunnen van zijn meesterschap, luister bijvoorbeeld naar Trane Steps en Phases, al moet Tom natuurlijk niet worden vergeten, want die was naast een fantastische blazer ook een geweldige toetsenist/componist (Tom schreef bijvoorbeeld Divergence)!

Overigens kan ik vertellen hoe ik over de Paul de Leeuw-versie van 100 Words denk. Bar slecht, een belachelijk slechte vertaling en een auteursrechtelijke missstap van mijn toenmalige uitgever, die de vertaalster een percentage van mijn deel van de auteursrechten meende te moeten geven. Ergo, een componist zou een embargo moeten kunnen uitspreken over een cover als deze niet aan de minimale kwaliteitseisen voldoet.

Alhoewel Guus Willemse het niet hardop wilde vertellen is 100 Words een ode aan zijn vrouw.