Leon de Graaff – Pittsburgh In The Rain (1971)
Kate Bush – Strange Phenomena (1978)
Jimmy Fontana – Il Mondo (1965)
Streetmark – Lovers (1979)
Hank Ballard & The Midnighters – Let’s Go, Let’s Go, Let’s Go (1960)
Juan Carlos Calderón – Bandolero (1974)
Holland – Magic Mary (1975)
Debbie Taylor – Never Gonna Let Him Know (1969)
Ronnie Burns – Smiley (1970)
The Feelies – Happy (1969)
J. Bastos – Loop Di Love (1970)
The Doors – When The Music’s Over (1967)
Diana Ross – It’s My Turn (1980)
Frank Ifield – Lovesick Blues (1963)

The Doors – When The Music’s Over:

In mijn jeugd kostte een single circa ƒ 4,50 (€ 2) en een LP ƒ 21 (€ 9,50); dubbel LP’s waren natuurlijk weer duurder. Anno 2015 is het oude vertrouwde vinyl weer in opkomst vanwege de (vermeende) betere geluidskwaliteit in vergelijk met de CD, maar dezelfde LP is inmiddels een tikje duurder geworden, nl. € 40. Maar toch, voor oudere jongeren heeft vinyl iets nostalgisch en ik kijk met liefde naar mijn (bekraste en stoffige) albums.

Ik ben al een Doors-fan vanaf het prille begin. Toegegeven, ik was nog een broekventje toen Light My Fire uitkwam, maar dit nummer heeft een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Ik vind het dan ook onbegrijpelijk, dat Light My Fire nog nooit de eerste plek in de lijst der lijsten heeft mogen bekleden.

Fan-zijn heeft ook nadelen. Je hunkert naar nieuw materiaal, maar met acht studioalbums (waarvan twee –  artistiek mindere – als trio) is de spoeling dun. Het gevolg is dat elke re-release met maar één minuut meer materiaal toch gekocht wordt. Zelfs een verzamelaar van Doors-covers (Stoned Immaculate: The Music of The Doors), omdat er twee ‘nieuwe’ nummers opstaan. De platenmaatschappij weet in ieder geval de erfenis van met name Jim Morrison tot de laatste druppel uit te persen, mede getuige de eindeloze stroom van live-registraties. Overigens, The Doors zelf prefereerden avondconcerten, omdat ze de indruk hadden dat de magie van hun muziek en de teksten beter tot hun recht kwam wanneer de omgeving in het duister gehuld was.

Neem When The Music’s Over van Strange Days dat in mijn oren onterecht door The End overschaduwd is. Beiden gaan over de dood. De titel verraadt al de inhoud: wanneer de muziek stopt is het voorbij. Op mijn lijf geschreven. Tijdens liveoptredens belandde Jim Morrison hierbij meestal al wankelend op de grond. The Doors speelden het nummer talloze keren live in 1966 toen ze de huisband waren van de Whisky a Go Go in Los Angeles.