Paul’s Collection – Music Is My Life (1970)
The Pendulum – High On A Hill (1969)
Jumbo – Say The Right Things (1971)
Udo Jürgens – Jenny Oh Jenny (1960)
Little Feat – A Apolitical Blues (1972-1977 Live)
Gloria Lynne – You Don’t Have To Be A Tower Of Strength (1961)
Rubicon – I’m Gonna Take Care Of Everything (1978)
Bobby Darin – Dream Lover (1959)
Stevie Wonder – Something To Say (1970)
The Square Set – That’s What I Want (1967)
Anita Kerr – Happiness (1968)
Kitaro – Silk Road (Shichu No Michi) (1979)
Lou Rawls – Dead End Street (1967)
Eloy – Inside (1973)
The Sunday Group – Edge Of Nowhere (1965)
Bow Wow Wow – The Man Mountain (1983)

Kitaro – Silk Road:

In 1980 was ik op uitnodiging van Japan Airlines ingegaan voor een werkbezoek naar Japan. Tokyo, Kioto en Fukuoka met een trip naar Nagasaki. Het grappige was dat ik met mijn 1,83 meter de kleinste en de enige niet hoogblonde van de mannen was.

Japan is een mooi goed georganiseerd land. In Kioto overnachtten we in een traditionele ryokan; een bed & breakfast of herberg inclusief theeceremonie. In de meeste ryokans slaap je op een futonbed op de grond en dat bleek heel comfortabel. De seksen worden wel gescheiden, en helemaal voor het gemeenschappelijke bad. Uitstekend gegeten, maar als enige wees ik het traditionele ontbijt af en koos voor Westers. Goede keuze bleek, want de anderen mochten zich verlekkeren aan misosoep met zeewier, sashimi, natto (gefermenteerde sojabonen), tofu en gepekelde groenten. Prima voedsel, maar niet op een lege maag. Er werd met jaloerse blikken naar mijn ontbijt gekeken.

Japanners hebben nooit excuses gemaakt voor hun deel in de Tweede Wereldoorlog en dat bleek toen we bij het monument voor de oorlogsslachtoffers van de atoombom op Nagasaki stonden. De gidse beklaagde zich dat de Amerikanen deze bom nooit hadden mogen gooien. Alsof zij de aggressors waren. Hey, they didn’t start the war, was mijn opmerking. Your government and emperor could’ve surrendered. Het werd mij niet in dank afgenomen.

In de lente van 1980 werden de eerste delen van de televisiedocumentaire The Silk Road uitgezonden over de oude zijderoute van Xi’an tot Rome met beschrijving van de geschiedenis, archeologie, cultuur,  religie en kunst. Maar het mooiste was de soundtrack door Masanori Takahashi, beter bekend als Kitaro. Ik was in mijn lokale platenzaak het album Oasis van hem in mijn handen gedrukt: esoterische New Age. Mooi en rustgevend. De opvolger was de soundtrack die in de live-uitvoering dankzij de toevoeging van een vol orkest nog mooier werd.