Doug Sahm – Hello Amsterdam (1973)
Matt Monro – I Love The Little Things (1964)
Nina Hagen – African Reggae (1979)
Howard Tate – Part-Time Love (1967)
Smokie – Lay Back In The Arms Of Someone (1977)
Robert Gordon & Link Wray – Flyin’ Saucer Rock & Roll (1977)
The Mickey Finn – Garden Of My Mind (1967)
The Whispers – It’s A Love Thing (1981)
Jonathan King – Gay Girl (1970)
Them – Here Comes The Night (1965)
John Kurtz – Drift Away (1972)
Johnny Holiday – Nobody Loves Me But My Mama (1969)
Fisher & Friends – Island Of Hope (1971)
Roddy Jackson – I’ve Got My Sights On Someone New (1958)
Bruce Springsteen – Born To Run (1975)
Mike Vickers Orchestra – Eleventy One (1966)

Johnny Holiday – Nobody Loves Me But My Mama:

Soul en Funk blijken een ondergeschoven kindje in de jaaroverzichten geworden. Ik heb het niet over de hedendaagse R&B dat in heel veel gevallen op elkaar lijken of samples gebruiken van oude hits of onbekende soulplaten. Nee, ik heb het over de onvervalste ‘zwarte’ muziek uit de jaren zestig en zeventig. Geen idee of je het in deze tijden van politieke correctheid nog over zwarte muziek mag hebben, maar soul en funk klinkt gewoon anders wanneer een blanke het zingt. De uitzondering daargelaten, natuurlijk.

Waarom er zo weinig soul en funk in de jaarlijsten staat komt waarschijnlijk doordat er steeds minder oudere jongeren stemmen en de jeugd meer heeft met de nieuwe R&B. Maar het is toch onbegrijpelijk dat soulgiganten James Brown, Curtis Mayfield, Al Green, Sly & The Family Stone, Isaac Hayes, Jackie Wilson en Wilson Pickett (om er maar en paar te noemen) helemaal niet genoteerd staan. Over smaak valt niet te twisten, maar ik noem het een gebrek in de opvoeding.

In Nuggets ben ik altijd op zoek naar de buitenbeentjes alhoewel ik de bovenstaande ook van tijd tot tijd de ether in slinger. Laat ik daarom mijn duit maar in het zakje doen: Johnny Holiday. Niet die Fransman of de Amerikaanse jazzzanger, maar Donald E. Watson. Een Amerikaanse zanger met zoveel kracht in zijn stem dat hij James Brown en Jackie Wilson kon overschreeuwen. Zijn bijnaam was Mr. Excitement en hij heeft maar vier singletjes gemaakt en was slechts een lokale beroemdheid in Ohio. Meesterlijke soul en funk. Maar…..hij was zo blank als mijn billen.