John Miles – One Minute Every Hour (1973)
Bonnie Dobson – I Got Stung (1969)
Unit Gloria – In The Beginning (1970)
Teddy Randazzo – The Way Of A Clown (1960)
Joco Dev Sextett – Du Bist Mer Nah (1973)
Bob B. Soxx & The Blue Jeans – Why Do Lovers Break Each Other’s Hearts (1963)
Nick Nicely – DCT Dreams (1980)
Ray Anthony – Dragnet (1953)
Monica & Oscar Benton – Everybody’s Telling Me (1972)
Max Merritt & The Meteors – Slipping Away (1976)
The Virgil Brothers – Temptation’s ‘Bout To Get Me (1969)
Bob Dylan – Don’t Think Twice, It’s All Right (1978 Live)
Linn County – Fast Days (1968)
England Dan & John Ford Coley – We’ll Never Have To Say Goodbye Again (1978)

Monica & Oscar Benton – Everybody’s Telling Me:

De wereld wordt steeds vreemder en er zijn niet genoeg gekkenhuizen. Wanneer ik dit vroeger zei werd er meesmuilend om gelachen. Tegenwoordig krijg ik bijval. Het lijkt wel of het dunne laagje vernis van de beschaving is afgevallen. De politici hebben hele boterbergen op hun hoofd en de frase lead by example is teruggebracht tot een tegeltjeswijsheid. Slechts 15-20% van de Nederlanders heeft nog vertrouwen in de politiek en waarschijnlijk is dat in de omliggende landen niet veel beter, want overal zijn er schandalen. Leren doen ze er niet van, maar tegelijkertijd snappen ze niet dat juist hun gedrag de terugkeer van extreem rechts in de hand werkt.

Bovendien hobbelen we van crisis naar crisis. Vanwege de oorlog in Oekraïne en Iran rijzen de energieprijzen de pan uit en dien gevolge wordt alles in een rap tempo duurder en voor velen onbetaalbaar. Los van de hoge misdaadcijfers, de huizenprijzen en tekort aan betaalbare woningen, de immigratieproblematiek, de toeslagenaffaire, het uitblijven van een oplossing voor de gedupeerde Groningers, het constante graaigedrag van onze (r)overheid en de onbetaalbare en gedwongen vergroening van de maatschappij. Onrealiseerbaar. € 25+ miljard voor 0,000036 graden minder opwarming. Om het even in perspectief te trekken: wat zou een CEO zeggen van een plan waarbij gezegd wordt dat met een investering zoals hierboven dit percentage meer winst gemaakt kan worden? Er zijn twee opties: hij/zij schiet in de lach en komt niet meer bij of hij/zij kijkt of je niet goed bij je hoofd bent en krijgt ontslag op staande voet wanneer blijkt dat je serieus was.

Eind november 1971 komt de Haagse Monica Verschoor met haar debuutsingle: Empty Words, dat slechts vijf weken in de Top 40 stond. Als winnares van een talentenjacht mag ze een zelf gecomponeerde single met eigen teksten opnemen en samen met een gospelkoor. Het werd erg goed ontvangen door de zeezenders en Hilversum. Maar wat is de reden van de tekst? De stoute schoenen aangetrokken en de zangeres benadert: Het viel me toen al op dat politici vooral veel kletsten maar niks deden tegen onrecht overal ter wereld. Er was overal hongersnood – herinnerde me onder andere Biafra eind jaren ‘ 60 – en ook oorlog in diverse derde wereldlanden. Gaat dus niet over specifieke oorlog maar het geouwehoer van politici met een soort schijnbezorgdheid, terwijl er weinig gebeurt. Vroeg en vraag me af in hoeverre politici écht zich bekommeren om alles wat buiten hun eigen grenzen gebeurde en gebeurt. Ik was al heel jong politiek bewust…

1972 was haar topjaar: een solosingle (Paula) dat in de Tipparade blijft steken. Het had met de verkoop van 7.000 singles in de eerste week een grote hit moeten worden, maar in die dagen moest je een uitgavecontract tekenen en die maatschappijen waren weer gelinieerd aan een platenmaatschappij of aan een specifieke zeezender. Terwijl Empty Words op deze wijze aan Veronica gekoppeld was vond de platenmaatschappij dat de tweede single aan bij Noordzee gekoppeld moest worden. Een strategische blunder, want Veronica was not amused en weigerde de single te draaien.

Daarna volgde (omdat duo’s ín waren) twee duetten met Oscar Benton (en zijn Blues Band), dat beiden een redelijke hit in de Top 40 werden. Maar haar professionele muzikale carrière heeft niet langer dan anderhalf jaar geduurd. De reden was de dwang van de platenbons en Oscar Benton dat ze alles opzij moest zetten. Benton wilde een wereldster à la Elvis worden, maar Monica wilde haar studie aan de universiteit niet opgeven omdat ze inmiddels zag dat roem vergankelijk is en je net zo goed bent als de laatste hit.