Billy Swan – Everything’s The Same (Ain’t Nothing Changed) (1975)
Bobby Green Selection – I Never Saw The Love So Clear By My Side (1968)
Sheila McKinlay – I Remember (1971)
David McWilliams – Can I Get There By Candlelight (1968)
David Croft & Roy Moore – Allo ‘Allo! (1982)
Gordon Lightfoot – I’m Not Saying-Ribbon Of Darkness (1965)
Johnny Bristol – Hang On In There Baby (1974)
Neil Sedaka – I Go Ape (1958)
Gaslight – And So To Sleep (1970)
Otis Williams & The Charms – I’d Like To Thank You Mr DJ (1960)
Novalis – Wer Schmetterlinge Lachen Hört (1979)
The Knickerbockers – High On Love (1966)
Gallagher & Lyle – I Wanna Stay With You (1976)
The Vanguards – I Think I’ll Disappear (1968)
Bettye Lavette – The Stealer (1972)
Al Casey – Surfin’ Hootenanny (1963)

David Croft & Roy Moore – Allo ‘Allo!:

Laten we de koe maar gelijk bij de horens pakken; onze Oosterburen hebben géén goed ontwikkeld gevoel voor humor en zelfspot is slechts marginaal te ontdekken. Kijk maar eens naar Duitse reclames; in vergelijk hiermee was Benny Hill een intelligente komiek. Tegelijkertijd…ik heb ooit een Duitse collega gehad, die werkelijk geen blad voor de mond nam. Tegen een Israëlische relatie vertelde hij dat hij ook een familielid in de oorlog verloren had……hij viel stomdronken van de wachttoren. Ik houd van een goede en confronterende grap, maar hier kreeg zelfs ik het schaamrood op de kaken van en ben (met een slap excuus) de kamer ontvlucht. Over the top, zullen we maar zeggen…..

Tegelijkertijd zitten nog veel Duitsers vast in hun gewoonten. Handen schudden kan een belevenis voor de neutrale toeschouwer zijn, maar ik heb eens op zachte maar doordringende wijze aan een bezoeker uit Zuid-Duitsland moeten uitleggen, dat tegelijkertijd hakken klakken en naar voren knikken in Nederland (in ieder geval) bepaalde associaties oproept en deze begroeting niet voor herhaling vatbaar was bij mijn Nederlandse relaties.

Ooit hoorde ik een verhaal over Duitse inkopers van TV-series. Zij waren uitgenodigd bij de BBC en werden in een zaaltje gezet om een aflevering te zien van ‘Allo ‘Allo! U weet wel, die hilarische serie waarin zowel de Duitse bezetter als het Franse verzet volkomen belachelijk gemaakt wordt. De heren lagen dubbel van het lachen, maar helaas….men verwachtte dat het Duitse publiek de humor niet zou begrijpen. In alle eerlijkheid zie ik ook niet goed in hoe de vele taalgrapjes en cynische humor overgebracht kunnen worden in de Duitse taal, maar het is veelzeggend hoe het Duitse kijkerspubliek met fluwelen handschoentjes aangepakt wordt zodra de oorlog (in welke vorm dan ook) ter sprake komt. Don’t mention the war! Je vraagt je af wat de reacties zouden zijn geweest op die éné aflevering van Fawlty Towers waar Basil zijn hoofd gestoten heeft en Duitse klanten de schrik aanjaagt met zijn impersonatie van die beruchte man met een fout snorretje?