NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie, vrij 13 mei 22-23 u + ma 16 mei 22-23 u (hh)

The Crystal Rain – Hey Ma Ma (1969)
Ann Peebles – I’m Gonna Tear Your Playhouse Down (1974)
Freddie Scott – Hey Girl (1963)
Pablo Abraira – Gavilán O Paloma (1977)
George Benson – My Woman’s Good To Me (1969)
First Class – Coney Island (1974)
Nina Simone – Mississippi Goddam (1964)
Solution – 100 Words (1979)
Twelfth Night – Love Song (1982)
The Dells – I Can Sing A Rainbow-Love Is Blue (1969)
Morton Stevens – Police Woman (1974)
Justin Hinds & The Dominoes – Carry Go Bring Home (1967)
Michael Franks – Lifeline (1979)
Sir Douglas Quintet – Song Of Everything (1968)

Pablo Abraira – Gavilan O Paloma:

Januari 1993: op naar Spanje voor een bezoek aan een oude vriend van de familie. Hij woonde sinds de jaren zestig in Barcelona. Als boezemvriend en collega van mijn vader kwam hij regelmatig over de vloer. Altijd goed voor een geintje of een snedige opmerking. Gezelligheid troef. Het was ook deze ‘oom’ die mij meenam naar de bioscoop voor een erotische fantasy horrorfilm, La Bête, om zelf na tien minuten in slaap te vallen en tot grote hilariteit van de medebezoekers regelmatig te snurken. In 1983 deed hij als laatste kunstje nog wat free-lance werk als reisleider en twee reizen bestierden we samen de groepen Amerikanen. Heel veel gelachen, want een vos verliest zijn streken niet.

Hij wist van mijn liefde voor muziek en in 1977 nam hij het debuutalbum van Pablo Abraira mee; op dat moment dé ster van de Spaanse muziek. Melodische liedjes met een vleugje Barry Manilow met teksten over (verloren) liefdes. 30 de Febrero is altijd een favoriet van mij gebleven met het bolero-achtige Una Bomba Atómica De Amor en Gavilán O Paloma. Vanaf dat moment bracht hij elk jaar het nieuwe album van Abraira mee; de teller stopte uiteindelijk op vijf elpees, waarvan de twee laatste toch net iets minder waren. Hierna speelde Pablo Abraira voornamelijk in musicals als Evita en Jesus Christ Superstar en ging acteren.

Tijdens ons verblijf moest ik natuurlijk een platenwinkel in, want de elpees waren letterlijk grijs gedraaid en ik hoopte een verzamelceedee van Abraira te scoren. Net voorbij de Ramblas had ik geluk; uit een la kwam een dubbelaar boven water met al zijn mooiste liedjes van de vijf albums. Herinneringen en geluk op een zilveren schijfje.

Solution – 100 Words:

Willem Ennes was een ‘toetsenkeizer’. Eigenlijk was hij pianist, al was hij ook een meester op synthesizer en orgel. Achter de vleugel in elke studio waar ze met Solution voor opnames waren, hoopte zanger/bassist Guus Willemse dat hij voor de zoveelste maal zijn fantasie de loop liet en zijn vingers hun gang liet gaan. Tijdens de opnames van de platen die ze onder leiding van Gus Dudgeon (producer Elton John) maakten, zei Gus vaak dat Willem eens aan een solocarrière zou moeten denken. Willemse was trots dat hij elke keer bij Solution zijn liedje 100 Words speelde. Voorafgaand aan mijn intro speelde hij eerst een wondermooie droom, die elke keer weer anders was. De eerste keren – voordat de opnamen voor het album It’s Only Just Begun begonnen – speelden ze het al enige tijd live, en elke keer was afwachten wat hij nu weer ter plekke bedacht en begon het genieten.

Willem was een intro-meester: zijn melodie- en ritmefantasie was onuitputtelijk. De liedjes waar een vrij intro aan vooraf ging waren stuk voor stuk juweeltjes. Vanaf het eerste album Solution gaf hij al een kunnen van zijn meesterschap, luister bijvoorbeeld naar Trane Steps en Phases. Al moet Tom (Barlage) natuurlijk niet worden vergeten, want die was naast een fantastische blazer ook een geweldige toetsenist/componist (Tom schreef onder andere Divergence, door Focus geleend voor Tommy). Solution was al jaren, voordat ze in 2006 een reünie organiseerden, gestopt. Deze optredens op 19 en 20 maart 2006 was het laatste wat ze deden, met als belangrijkste reden dat Willem Ennes in 2012 overleed.

Is het door Guus Willemse gecomponeerde 100 Words een ode aan zijn vrouw? Ik laat het graag aan de luisteraar over om te bepalen voor- of over wie ik mijn liedjes schreef. In 1991 werd 100 Words vertaald voor Paul de Leeuw, die het op Voor U, Majesteit zette. Guus had daar een uitgesproken mening over: bar slecht, een belachelijk slechte vertaling en een auteursrechtelijke misstap van mijn toenmalige uitgever, die de vertaalster een percentage van mijn deel van de auteursrechten meende te moeten geven. Ergo, een componist zou een embargo moeten kunnen uitspreken over een cover als deze niet aan de minimale kwaliteitseisen voldoet.