NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie, vrij 17 juni 22-23 u + ma 20 juni 22-23 u (hh)

The Classics (IV) – Pollyanna (1965)
Jug Session – Easy Here (1970)
The Collectors – Lydia Purple (1968)
Alan Parsons Project – The Eagle Will Rise Again (1978)
The Flying Burrito Brothers – Christine’s Tune (1969)
Leaf Hound – Drowned My Life In Fear (1971)
Oscar Harris & The Twinkle Stars – Relax (Before Doin’ Sex) (1972)
Johnny Rivers – Secret Agent Man (1966)
Michel Sardou – Je Vole (1978)
The Waterboys – Red Army Blues (1984)
The Other Half – Mr. Pharmacist (1966)
Johnny Johnson & The Bandwagon – (Blame It) On The Pony Express (1970)
Ten Wheel Drive Ft. Genya Ravan – Morning Much Better (1969)
Black Sabbath – Changes (1972)
Ray Conniff Singers – People Will Say We’re In Love (1959)

The Collectors – Lydia Purple:

Al drieënvijftig jaar zit Lydia aan de appelthee. Ze is ook enkele keren gecoverd. Giant Crab maakte een mooie versie, zo ook September, met de gebroeders De Hont (Jan speelde eerst bij ZZ & de Maskers, later Neerlands Hoop).

The Collectors uit Vancouver waren van oorsprong een coverbandje, die de huisband was van een wekelijkse CBS-show. In 1967 hadden ze een nationaal hitje met Looking At A Baby. Een jaar later maakten ze het album The Collectors. De A-kant met vijf liedjes is zeker de moeite waard met dus Lydia Purple. Veelal rustige nummers met soms meerstemmige zang. Invloeden van The Moody Blues en The Doors zijn herkenbaar. De flipzijde kent maar één nummer: What Love (Suite). Niet te verwarren met de albumopener What Is Love? Bij release werd het album door de critici afgekraakt, maar in de loop van decennia wordt het nu gezien als een grensverleggende plaat dat meerdere muziekgrenzen tegelijkertijd overschreed.

The Waterboys – Red Army Blues:

De geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars. Talloze culturen zijn op deze wijze uit de collectieve geheugen verwijderd. Terroristen worden vrijheidsstrijders; maniakale leiders worden bondgenoten.

Iedereen (op een paar simpele zielen na) is het er over eens dat Adolf Hitler een massamoordenaar was en in de elf jaar dat hij het land ‘bestuurde’ verantwoordelijk voor de dood van 17 miljoen burgers. Gedreven door waanzin en paranoïde gevoelens. De Chinese leider Mao Zedong is echter een veel ergere massamoordenaar, want tussen 1943 en 1976 heeft hij 78 miljoen doden op zijn – van elke empathie gespeende – geweten.

Joseph Stalin is tijdens en na de tweede wereldoorlog bewierookt en begroet door de geallieerden. De Amerikanen noemden hem Oom Joe. De enige die hem als een gevaar voor de wereldvrede zag, Winston Churchill, moest lijdzaam toezien dat de Amerikanen de regie van de vredesonderhandelingen overnamen en hiermee verantwoordelijk zijn voor het Oostblok en het uiteindelijke IJzeren gordijn, de communistische onderdrukking en voor 23 miljoen slachtoffers. Hij was voor de oorlog al met een botte bijl door de Russische samenleving gegaan, want achter elke boom verschool een verrader.

In de oorlog werden soldaten, burgers en jongeren slecht bewapend, ongetraind en ondervoed als kanonnenvoer gebruikt om de Duitse opmars te stoppen. En toen ze uiteindelijk Berlijn wisten te bereiken kregen ze bij thuiskomst geen heldenontvangst. Oom Joe was namelijk bang dat de kennismaking met de Westerse geallieerden hen zou corrumperen en de Westerse cultuur zouden gaan uitdragen en dus stuurde hij hen naar de goelags. Als dank voor bewezen diensten.

Red Army Blues van The Waterboys vertelt het verhaal van zo’n Russische soldaat en is gebaseerd op twee boeken: The Forgotten Soldier en The Diary Of Vikenty Angarov. Het lied is doorspekt van een dragende en terugkerende melodie aangevuld met een Russisch volksliedje.