NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie, vrij 20 mei 22-23 u + ma 23 mei 22-23 u (hh)

Johnny Winter – Thirty Days (1974)
The Nice – The Thoughts Of Emerlist Davjack (1967)
Kaz Lux – Rolling (1979)
Walter Jackson – Forget The Girl (1966)
Dave Loggins – Please Come To Boston (1974)
I Santo California – Tornero (1974)
Gene Pitney – Town Without Pity (1961)
The Ritchie Family – Give Me A Break (1979)
The Haystack – A Letter To Josephine (1969)
Felix Cavaliere – Long Times Gone (1974)
Japan – Nightporter (1980)
Uriah Heep – Circle Of Hands (1973)
Gheorghe Zamfir & James Last – Einsame Hirte (1977)

Dave Loggins – Please Come To Boston:

Dave is een verre neef van Kenny (Loggins), maar ze hebben elkaar pas ontmoet nadat beiden een professionele muziekcarriëre hadden. In tegenstelling tot zijn zeer succesvolle neef bleef dit beperkt tot een hit met Please Come To Boston. Het enige album (van de vijf) dat redelijk goed verkocht was Apprentice (In A Musical Workshop) uit 1975.

Dave Loggins legde zich toe op het componeren voor anderen en was daarin succesvol voor band en artiesten als Three Dog Night, Tanya Tucker, Reba McEntire, Kenny Rogers, Juice Newton en Anne Murray.

Uriah Heep – Circle Of Hands:

Een van de beste debuutrockalbums is in mijn oren die van Uriah Heep. Het openingsnummer (Gypsy) van hun debuutelpee uit 1970 is een rockklassieker, maar wordt nooit in het rijtje van Stairway To Heaven, Paranoid en Child In Time genoemd, terwijl de band begin ‘jaren zeventig’ tot de absolute top behoorde. In Nederland kennen we hen van hun enige hit Easy Livin’; een prima lied, maar niet echt representatief voor het repertoire, dat uit een mix van heavy metal en progressieve rock bestond. De naam Uriah Heep komt uit het boek David Copperfield van Charles Dickens; het is een fictief persoon bekend om zijn kruiperige nederigheid en onoprechtheid. Dit karakter is terug te vinden in de titel van de elpee: Very ‘Eavy, Very ‘Umble.

Na vijf studioalbums en de hit Easy Livin’ vonden de heren de tijd rijp voor een livealbum; eentje die er mag wezen. Feitelijk een greatest hits, maar dan beter. Het absolute hoogtepunt is Circle Of Hands, die de studio-opname van Demons And Wizards ruimschoots overtroeft.