NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie, vrij 9 december 22-23 u + ma 12 december 22-23 u (hh)

Badfinger – Just A Chance (1974)
Bobby Bare – 500 Miles Away From Home (1963)
Michael Johnson – Bluer Than Blue (1978)
Cupid’s Inspiration – Brown Eyed Woman (1969)
Thin Lizzy – Roisin Dubh (Black Rose) A Rock Legend (1979)
Bobby Taylor – My Girl Has Gone (1969)
The Fureys – When You Were Sweet Sixteen (1981)
Eric Spears – Coronation Street (1960)
Goldie – To Be Alone (1978)
J.J. Jackson – But It’s Alright (1966)
Silence – Mother’s Game (1971)
Das Dritte Ohr – Disco Fuzzies (1979)
Nicky & The Shouts – Tears Inside (1966)
Carpenters – Heather (1973)
Peter Sully – My Idea (1968)
Neil Diamond – Morningside (1972)

Thin Lizzy – Roisin Dubh (Black Rose) A Rock Legend:

Roisin Dubh is een politiek lied geschreven ergens in de 18de eeuw. Roisin Dubh is een dochter van de Graaf van Tyrone. The Black Rose is een metafoor voor Ierland. In 1979 schrijft Thin Lizzy een ode aan Ierland wat in feite een aaneenschakeling van traditionele Ierse liedjes is én met een verwijzing naar Ierse helden: de schrijvers James Joyce, William Butler Yeats, Oscar Wilde en Brendan Behan. Voetballer George Best, volgens vele een van beste ter wereld, en zeker ook bekend vanwege de vele  vrouwen en drank en de nukkige Van Morrison. Het is een eerlijke en rauwe ode door Phil Lynott en Gary Moore. 

Neil Diamond – Morningside:

Het heeft lang geduurd voordat ik dit nummer op waarde kon schatten. Ik was net begonnen met puberen toen dit nummer uitkwam op zijn album Moods. De titel had enige overeenkomst met mijn dagelijkse buien, maar los daarvan sprak op dat moment slechts de meezinger Song Sung Blue mij aan.

Ik heb mijn vader vroeg verloren. Op een leeftijd dat je zo in ontwikkeling bent (en derhalve zo egocentrisch) dat je vergeet de juiste vragen te stellen en de belangrijke dingen te zeggen. Mijn vader was terminaal ziek, maar toch kwam zijn overlijden op een onverwacht moment. Vanwege vermoeidheid bleef hij wat langer op bed liggen, maar toen ik zijn kreet hoorde kan het niet meer dan 10 seconden geweest zijn voordat ik bij hem was. Maar ik was te laat… en was hij alleen toen hij weggleed. Te laat, ondanks dat ik slechts op korte afstand van hem was. Te laat om het te kunnen steunen. Te laat voor de vele vragen. Te laat voor mijn eigen gemoedsrust. Later bleek dat hij het geluk van een longembolie heeft gehad; een vrijkaartje voordat pijn de allesoverheersende factor wordt. Niet dat dit voor mij enige betekenis had, want dat éne moment – toen ik de slaapkamer binnenkwam – werd als een zwarte angstvlek diep in mijn ziel gegrift. Het heeft zich daar genesteld en van tijd tot tijd word ik er mee geconfronteerd.

Morningside bleek jaren later bij mijn verdriet en angst te passen. Het lied gaat over alleen sterven. Neil Diamond kreeg zijn inspiratie hiervoor toen zijn grootouders overleden, en hun kinderen niet aanwezig waren. Hoe triest is het om aan het einde van de rit te moeten ervaren dat de verwachte opgebouwde waarden in je leven slechts gebakken lucht blijkt te zijn.