192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie, vrij 1 okt 22-23 u + ma 4 okt 22-23 u (hh)

  • The Shirts – Laugh And Walk Away (1979)
  • Southern Comfort – I Sure Like Your Smile (1971)
  • The Family Dogg – I Wear A Silly Grin (1968)
  • The Undisputed Truth – Smiling Faces Sometimes (1971)
  • Cuby + Blizzards – Distant Smile (1967)
  • Paul & Linda McCartney – Smile Away (1971)
  • Hall & Oates – It’s A Laugh (1978)
  • The Drifters – When My Little Girl Is Smiling (1961)
  • Wet Willie – Keep On Smiling (1974)
  • Wendy Rene – After Laughter (Comes Tears) (1964)
  • David Bowie – Lady Grinning Soul (1973)
  • The Guess Who – Laughing (1969)
  • Camel – Lady Fantasy (1974)
  • The Neighborhood – Laugh (1970)

The Undisputed Truth – Smiling Faces Sometimes

De band werd opgericht door Motown-producer Norman Whitfield als extra uitlaat om zijn creativiteit kwijt te kunnen. Whitfield wilde regelmatig verschillende versies van zijn nummers opnemen en had nu dus een nieuwe act die de nummers kon interpreteren. Ze werden altijd vergeleken met The Temptations en met reden: ze namen de originele versie van Smiling Faces Sometimes in een lange versie van meer dan 12 minuten op, maar mochten geen korte singleversie maken. Die eer was voor The Undisputed Truth weggelegd, die er een Top 3 hit mee scoorden.

Omgekeerd was het The Undisputed Truth die Papa Was A Rollin’ Stone als eerste opnamen. Het lied was speciaal voor zanger Joe Harris geschreven en ging namelijk over zijn overleden vader. Het schopte het tot de 63ste plek in de Billboard Hot 100. Ook The Temptations namen het op en die hadden er iets meer succes mee.

David Bowie – Lady Grinning Soul

Frank Zappa en David Bowie zijn mijn muzikale jeugdhelden. Beiden omdat ze mij voortdurend bleven verbazen en als een chameleon nieuwe richtingen opzochten. Beiden zijn niet meer, maar zeer regelmatig vinden ze de weg naar mijn draaitafel of de CD-speler.

Laatst vroeg een maat wat ik het allerbeste nummer van Bowie vind. Jemig, zei ik. Het is al moeilijk om een album te kiezen, laat staan een lied. Ik weet wel wat ik zijn minste album vind. Nee, zei hij. Je moet nu kiezen. Shit! Met het mes op de keel: Lady Grinning Soul. , was de reactie. Ik dacht dat je voor iets van Ziggy Stardust, Heroes of Blackstar zou gaan. Of van Young Americans, want je blijft roepen dat het een onderschat soulalbum is.

Ik zal het uitleggen. Bowie was van een man en zijn gitaar op Man Of Words/Man Of Music (1969) getransformeerd in een androgyne glamrocker. Van The Man Who Sold The World naar Hunky Dory met als hoogtepunt Ziggy Stardust. Dat album heb ik letterlijk grijs gedraaid en kan het nog steeds woordelijk meezingen, maar in vergelijk met Aladdin Sane is het onschuldig en idealistisch. Na Ziggy Stardust begroef Bowie zijn alter-ego bewust; bang dat hij de rest van zijn leven aan dit karakter vast zou zitten. Maar qua uiterlijk niet helemaal; de bleke opvolger Aladdin Sane had een nieuwe haarstijl en een bliksemschicht op zijn gezicht: een soort Ziggy Goes To Washington – Ziggy onder de invloed van America. Goedkope sex en goedkopere drugs. Rauwe rock met enkele schitterende rustpunten, veel sax en pianowerk, en her en der doo-wop.

Eigenlijk is het album gevarieerder dan Ziggy Stardust. Bovendien experimenteerde hij op dit album met overlays van gitaar en mondharmonica door een versterker, wat het geheel een enorm vet en smerig geluid geeft. Luister maar naar Cracked Actor en Panic In Detroit. Maar ook de bijna jazz-achtige manier van piano spelen in Aladdin Sane en Lady Grinning Soul. Schitterende ballads afgewisseld met stevige rockers, zoals de opener Watch That Man en The Jean Genie. Misschien is het album ook wel zo goed, omdat het de laatste zou worden in de Spiders From Mars-samenstelling. Een laatste kunstje van de mannen. En met een Bowie die door het succes van Ziggy Stardust aan zelfvertrouwen had gewonnen. En zijn uitvoering van Let’s Spend The Night Together zet de originele uitvoering van The Rolling Stones in het verdomhoekje.

In Lady Grinning Soul gaat alles om de sfeer. Vanaf de eerste pianoklanken van Mike Garson word je er in gezogen en neemt de melodieuze zang je mee in een film. Bowie’s lost James Bond movie theme song, zoals Chris O’Leary op zijn uitgebreide Bowie-blog Pushing Ahead Of The Dame schreef. Lady Grinning Song is een liefdesliedje. Er wordt gezegd dat het over de soulzangeres Claudia Lennear gaat (net als Brown Sugar van The Stones). De lyrics zijn donker en sexy. Bowie’s stem heeft nog nooit zo zuiver, helder en krachtig geklonken.

Voor vragen of opmerkingen over Nuggets staat twitter open: @trickydickradio
https://www.radiotrefpunt.nl/forums/topic/53702-tricky-dicky-presenteertnuggets