192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie, vrij 14 jan 22-23 u + ma 17 jan 22-23 u (hh)

  • Department S – Is Vic There (1980)
  • Jack Jones – Love Boat (1976)
  • Ray Barretto – A Deeper Shade of Soul (1968)
  • Curtiss Maldoon – Sepheryn (1971)
  • The Gods – Maria (1969)
  • Nicky Thomas – Love Of The Common People (1970)
  • Humble Pie – Don’t Worry, Be Happy (1974)
  • The Mascots – Words Enough To Tell You (1965)
  • Stealers Wheel – Found My Way to You (1975)
  • The Dells – Oh, What A Night (1956)
  • Drupi – Piccola E Fragile (1974)
  • Steve Young – Seven Bridges Road (1969)
  • The Modulations – Worth Your Weight In Gold (1975)
  • John Hatton & The Devotions – I’m Gonna Stay (1966)
  • Brick – Dusic (1977)

Curtiss Maldoon – Sepheryn

Er zijn artiesten die in het verleden enorm succesvolle liedjes gemaakt hebben, maar wanneer je er anno 2022 weer naar luistert is eigenlijk elke glans van de nummers afgegleden. Sterker, je vraagt jezelf ronduit af wat er nou eigenlijk zou goed aan was. Een voorbeeld hiervan is – in mijn oren – Madonna. Ogenschijnlijk vindt het grote publiek het dus ook niet meer interessant getuige het sterke afnemen van de noteringen in de Top 2000. Ik heb de indruk dat Madonna het ook wel beseft, want waarom loop je anders ineens met een ooglapje op met een X erop? Om de aandacht van de muziek weg te trekken en net te doen alsof je nog helemaal hip bent?

Is er dan helemaal niets van Madge wat anno 2022 nog steeds fris en fruitig klinkt? Ja hoor, maar het is op de hand van een houthakker te tellen: Impressive Instant en in mindere mate Ray Of Light, alhoewel bijvoorbeeld KLF met America: What Time Is Love als dance-track aanzienlijk beter overeind gebleven is. En dan te bedenken dat Ray Of Light ook nog een cover is. Het origineel heet Sepheryn en staat op het debuutalbum (1971) van de Engelse folkgroep Curtiss Muldoon. Los van de beat, een paar kleine tekstuele veranderingen en de naamsverandering is er door Madonna en William Orbit eigenlijk weinig aan veranderd. Maar desalniettemin eiste mevrouw een fors deel van de royalties toen één van de componisten zich meldde: I was a bit annoyed at first because Madonna wanted 30 percent just for changing a couple of lines, but then I realized that a percentage of millions is a lot better than 100 percent of nothing.

Volgens mevrouw X heeft de tekst betrekking op haar spiritualiteit en geloof in de leer van de Kaballah. Ze claimt dat het lied haar perspectief biedt over hoe weinig de mens in het heelal voorstelt, maar dat had ik haar onder het genot van een whiskey ook kunnen vertellen. Het komt allemaal wat gekunsteld over van de vrouw die hoegenaamd nooit om aandacht vraagt, maar het altijd op haar pad vindt.

Steve Young – Seven Bridges Road

Soms ligt de inspiratie voor een lied gewoon op straat. Letterlijk! In 1969 schreef Steve Young een lied over een bijna magische ‘Disney’ plek, dat aan het einde van een weg lag. Na het oversteken van zeven bruggen kwam je vervolgens op een verhard pad met in het landschap oude boerderijen, hekken en begraafplaatsen. Spaans mos hing van de bomen. Men ging er heen voor de rust en ‘high’ te worden.

Het is vaak gecovered waaronder door Joan BaezIain Natthews en Eagles. Don Henley was bekend met de uitvoering van Matthews, want ze kenden elkaar goed en regelmatig waren ze samen te vinden in de nachtclub Troubadour in West Hollywood. Tevens jamden ze vaak en bezat Henley het album Valley Hi (1973) van Matthews met de acapella uitvoering van Seven Bridges Road. We kunnen rustig stellen dat er weinig aan veranderd is en tot het betere jatwerk behoort. Het lied werd voorafgaand aan een concert als stem-opwarmertje gezongen en werd hun standaard concert-opener tot Hotel California.