192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie: vrij 23 juli 22-23 u + di 27 juli 24-01 u (hh)

  • The Flirtations – Nothing But A Heartache (1968)
  • Gerard Kenny – New York, New York (1979)
  • Baba Brooks – Portrait Of My Love (1964)
  • Kenny Nolan – I Like Dreamin’ (1976)
  • Donny Hathaway – The Ghetto (1969)
  • Chicago – Questions 67 And 68 (1969)
  • Twink – Ten Thousand Words In A Cardboard Box (1970)
  • Erma Franklin – Piece Of My Heart (1967)
  • Gandalf – March Of No Reason (Incl. Falling Star) (1983)
  • Peter J. Muller & The Tremors – Beter Langharig Dan Kortzichtig (1966)
  • The Javells Ft. Nosmo King – Goodbye Nothing To Say (1974)
  • Strawberry Window – Mercury (1967)
  • Rainman – Money Means Nothing At All (1971) NL
  • P.P. Arnold Ft. Small Faces – (If You Think) You’re Groovy (1968)
  • Van Morrison – Wild Night (1971)

Peter J. Muller & The Tremors – Beter Langharig Dan Kortzichtig

Ik zat op de lagere school toen medio jaren zestig de opgeschoten jeugd zich los weekte van de heersende spruitjescultuur onder aanvoering van The BeatlesThe Rolling Stones en hun muzikale tijdgenoten. De Nederlandse muziek bestond daarvoor nog grotendeels in het coveren van buitenlandse muziek en iedere gitaarband wilde op The Shadows lijken. Pasje naar links, pasje naar voren, pasje naar rechts en pasje naar achteren, en dat alles in een kostuum. Ja ja, er werd wat geswingd op het podium.

In de U.S.A. hadden vele protestzangers een generatie de weg gewezen tegen de denkbeelden van het establishment en dien gevolge ook in Nederland onder aanvoering van Boudewijn de Groot en Armand. De eerste kon op het talent van Lennaert Nijgh terugvallen met zijn poëtische wijze van schrijven; zelden meer geëvenaard. In hun kielzog namen vele onbekende artiesten hun eerste (protest)plaatjes op, veelal met weinig succes waaronder Peter J. Muller met Beter Langharig Dan Kortzichtig over het schoolbeleid dat het haar niet over de oren mocht komen. Peter werd later bladenmaker en mediaman (van onder andere Hitweek, Weekend, Candy en Foxy) en voorzitter van het Bob Evers Genootschap; de bekende jeugdboeken, die ik overigens ook allemaal verslonden heb.

Van Morrison – Wild Night

Niet miskend (wel zonder noemenswaardige hits), maar gekend voor zijn excentrische en vaak norse gedrag. Morrison begon in 1964 zijn nasale stemgeluid in de ether te slingeren met Them, en terwijl iedereen de melodie van Gloria kan meezingen was het slechts een piepklein hitje; het veel minder bekende Here Comes The Night reikte net niet tot de eerste positie in de U.K. Na het opbreken van Them startte hij een solocarrière met Blowin’ Your Mind, dat positief ontvangen werd. Het verbleekte echter bij de twee fantastische opvolgers; Astral Weeks en Moondance. His Band And The Streetchoir was wellicht iets minder, maar het was nog steeds veel beter dan 80% van hetgeen een gemiddeld mens in de platenkast heeft staan, zoals een muziekjournalist terecht schreef.

En toen kwam Tupelo Honey. Morrison kreeg lof, maar ook (opbouwende) kritiek en dat schoot de rossige Ierse stijfkop in het verkeerde keelgat. Echter, zijn onvrede kwam waarschijnlijk voort uit het feit dat Tupelo Honey in eerste instantie een (alternatief) Country & Western album zou worden, waarvoor hij in het voorjaar van 1969 in Woodstock neergestreken was. Van The Man houdt van rust en door een toevallige samenloop van omstandigheden kreeg hij te maken met een stortvloed van toeristen, die op een onbeduidend zomerconcertje afkwamen. Zijn toenmalige (enigszins sinds manipulerende) vrouw wilde naar Californië en hierdoor moest hij zijn vertrouwde bandleden achterlaten. Feitelijk moest hij helemaal overnieuw beginnen met het album en heeft toen besloten het album meer een mix van stijlen te maken. Maar Tupelo Honey behoort tot zijn beste albums, alleen al doordat dit de eerste elpee was waar de mix en de geluidskwaliteit van topkwaliteit waren.

Het openingsnummer Wild Night is een uptempo lied; een mix van country, folk & R&B met een simpele tekst over een avondje stappen. Vrij uitzonderlijk, want Morrison schrijft liever meer esotherische teksten. Het lijkt uit Van’s verre verleden geplukt te zijn en getuigt van eenzaamheid.

Voor vragen of opmerkingen over Nuggets staat twitter open: @trickydickradio
https://www.radiotrefpunt.nl/forums/topic/53702-tricky-dicky-presenteertnuggets