192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie, vrij 22 okt 22-23 u + ma 25 okt 22-23 u (hh)

  • Buddy Odor Stop – Buddy Odor Is A Gas! (1979)
  • The Gentle Soul – Flying Thing (1968)
  • Bruce Springsteen – Lost In The Flood (1973)
  • P.P. Arnold – Give a Hand Take a Hand (1969)
  • Adriano Celentano – Prisencolinensinainciusol (1972)
  • Tramline – Pearly Queen (1969)
  • Lon & Derrek Van Eaton – Sweet Music (1972)
  • The Youngbloods – Darkness, Darkness (1969)
  • Shirley Brown – Woman To Woman (1974)
  • Sagittarius – My World Fell Down (1967)
  • Premiata Forneria Marconi (PFM) – Celebration (1973)
  • D5 – Hard Headed Baby (1967)
  • Orleans – Dance With Me (1975)
  • Bobby Womack – I Wish He Didn’t Trust Me So Much (1985)
  • Neil Sedaka – Going Nowhere (1974)

PFM – Celebration

Voluit heet de band Premiata Forneria Marconi, de Bekroonde Bakkerij Marconi, maar dat was niet de meest handige naam voor de gewenste en redelijk geslaagde poging tot succes over de landsgrenzen, tot zelfs de V.S. en Japan aan toe. Het werd dus simpelweg PFM. Ik had de band eerder leren kennen via Radio Veronica (natuurlijk) en de Adje Bouman Top Tien, een alternatief uurtje in de vroege avond gepresenteerd door Lex Harding. In die door geluidstechnicus Adje bedachte en samengestelde lijst stond enige weken PFM met hun feestelijke Celebration.

Bobby Womack – I Wish He Didn’t Trust Me So Much

Soms, nadat je het levensverhaal gelezen hebt, kun je geen andere conclusie trekken dan dat iemand geen gemakkelijk leven gehad heeft. Natuurlijk, sommige zaken roep over jezelf af, maar in het geval van Bobby Womack zijn er wel heel veel negatieve factoren van buitenaf.

Financieel is hij – simpel gezegd – goed genaaid. Veel mensen zijn heel erg rijk geworden, maar hij zag er bitter weinig van. Op latere leeftijd zei hij dat – inmiddels wijs geworden – hij nu zelf de vaseline meeneemt. In 1964 werd zijn mentor Sam Cooke vermoord en door het huwelijk met de tien jaar oudere vrouw van Cooke, Barbara, werd hij jarenlang een persona non grata. Womack beweert dat hij Cooke een dienst wilde bewijzen en diens vrouw en kinderen wilde beschermen, maar het huwelijk werd gezien als verraad aan zijn mentor. Diskjockeys weigerden Bobby’s platen te draaien, braken ze zelfs voor zijn ogen in tweeën. Het paar werd overstelpt door haatbrieven en ze ontvingen zelfs een doodskist met een pop erin, die het overleden zoontje van Sam en Barbara moest voorstellen.

Ook Cooke’s familie was ernstig in haar wiek geschoten. Sam’s broer Charlie belde hem eens op en zei: Waag het niet om ooit nog een voet in Chicago te zetten. Ik weet dat Sam erg op je gesteld was, maar ik sla je tot pulp. Maar Bobby wilde in Chicago optreden, dus heeft hij een keer – toen hij in een hotel zat – hem gebeld en gezegd waar hij verbleef, zodat ze zich konden afreageren. Het liep uit de hand, want hij had ernstige hoofdwonden en zijn hand was gebroken. Hij moest op een brancard afgevoerd worden.

Maar er was meer: Bobby’s broer Harry werd in zijn huis doodgestoken door een jaloerse vriendin. Hij verloor twee zoons, de éné in de wieg en de ander pleegde zelfmoord. Een andere zoon zit een gevangenisstraf uit, omdat hij iemand doodreed. En dan de echtscheidingen en de verslavingen, alhoewel hij zijn zware drugsgebruik grotendeels toeschreef aan de dood van zijn zoontje. Afijn, genoeg zaken om een stevige verslaving op te lopen. Ooit en na de scheiding van Barbara trof ze hem eens in bed met zijn stiefdochter Linda (Cooke) en schoot ze hem neer.

I Wish He Didn’t Trust Me So Much staat op deel drie van de zogenaamde trilogie van The Poet-serie: So Many Rivers. Een album dat tegenwoordig heel moeilijk te verkrijgen is. Het is een verhaal over een man, die stapelverliefd is op de vrouw van zijn beste vriend. Hij heeft enorme moeite om zich te beheersen, maar tegelijkertijd krijg je de indruk dat er meer gebeurt dan een afstandelijke liefde. Toen hij I Wish He Didn’t Trust Me So Much opnam, zei iedereen: Eindelijk geeft hij het toe; hij wist dat hij fout zat. Maar Bobby Womack heeft het nummer niet geschreven! Hij heeft het het alleen maar gezongen, omdat hij het een goed nummer vond. Die mening deel ik volledig. Het is misschien wel zijn beste, ooit.

Voor vragen of opmerkingen over Nuggets staat twitter open: @trickydickradio
https://www.radiotrefpunt.nl/forums/topic/53702-tricky-dicky-presenteertnuggets