192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie, vrij 26 nov 22-23 u + ma 29 nov 22-23 u (hh)

  • O.C. Brown – The Son Of Hickory Hollers Tramp (1968)
  • Mountain – Mississippi Queen (1970)
  • Aphrodite’s Child – It’s Five O’clock (1969)
  • Claudio Baglioni – Sabato Pomeriggio (1975)
  • The Supremes – Back In My Arms Again (1965)
  • Uriah Heep – Look At Yourself (1971)
  • Big Maybelle – Whole Lot of Shakin’ Goin’ On (1955)
  • Cashman & West – American City Suite (1972)
  • Kitaro – Silk Road (Live) (1980)
  • Tim Moore – A Fool Like You (1973)
  • James & Bobby Purify – Shake A Tail Feather (1967)
  • Mike Batt – The Ride To Agadir (1977)
  • The Key – I See Your Image (1966)
  • Jim Haas – Happy Days (1974)

Mountain – Mississippi Queen

The Great Fatsby, Leslie West, de zwaarlijvige oprichter en zanger/gitarist van Mountain, overleed op 22 december 2020 op 75-jarige leeftijd aan hartfalen. West stak zelf voortdurend de draak met zijn overgewicht, vandaar ook die Great Fatsby, de titel van zijn soloalbum uit 1975, met een hoes waarop hij en zijn gezelschap gekleed zijn in de stijl van The Great Gatsby. Ook de bandnaam Mountain was gebaseerd op zijn forse omvang.

West werd door Rolling Stone geroemd in een rijtje met Eric ClaptonJimmy Page en Jimi Hendrix. Hij werd gerespecteerd voor zijn veelzijdige manier van spelen, van melodieuze lijnen en fingerpicking tot z’n powerchords, en zijn invloed op andere gitaristen. Zo was onder andere de eerder dit jaar overleden Eddie van Halen gek van Leslie West: He has this incredible tone in Mountain.

Samen met zijn broer Larry begon Leslie in The Vagrants, een garageband met soulinvloeden. Zij hadden twee kleine hitjes: I Can’t Make a Friend en Respect. Inderdaad, een cover van Otis Redding. Nadat hij de band had verlaten zag Leslie, op stap met zijn broer, Cream optreden. Of het wel of niet de vooraf gebruikte LSD was, maar het optreden had hem volkomen overweldigd. Daarbij zette het spel van Clapton hem met zijn beide stevige benen op de grond: Oh, my God, we really suck, zei hij tegen Larry. After that, I started really practicing and practicing. En zijn oefening baarde kunst. Met Felix Pappalardi, de producer van The Vagrants én Cream, nam hij een soloalbum op, genaamd Mountain. Pappalardi speelde ook de baspartijen en de samenwerking leidde tot de bánd Mountain. Amper begonnen, stonden ze op de tweede dag van Woodstock, na Canned Heat en voor The Grateful Dead.

Claudio Baglioni – Sabato Pomeriggio

Jongen van zestien. Op campingvakantie naar Italië; Lago Maggiore. Zwemmen, luieren, dancing. Een rustig tempo in een vakantie die nooit voorbij had moeten gaan, want daar ontmoette ik die Italiaanse schone. Donker haar, bruine ogen met een twinkeling, volle lippen. Op slag tot over mijn oren verliefd; alsof de bliksem insloeg. Zenuwachtig vroeg ik haar in mijn beste Engels of ik een drankje voor haar mocht kopen. En toen ze haar mond opende voor het antwoord sloeg mijn hart over; een zwoele bijna hese stem. Zo eentje waar je naar kunt blijven luisteren. Eén drankje werden er twee, drie en mondde uit in een hapje eten. Kennelijk was het gevoel wederzijds, want we waren na die avond onafscheidelijk. Ik zag mijzelf al naar Italië verhuizen, de taal leren en vooral dicht in haar buurt zijn. Werk, kinderen, alles. Een leven in Nederland was niet langer mogelijk zonder haar.

Haar lievelingsliedje van dat moment was Sabato Pommeriggio: zaterdagmiddag. Ik snapte geen bal van de tekst, maar met handen en voeten en gebroken Engels heeft ze geprobeerd de nuances van het lied uit te leggen. Over verlies van een liefde. Nu klonk en klinkt in mijn oren bijna alles in het Italiaans warmer en emotioneler, dus ik kocht voor beiden de plaat. Het was ons liedje.

Ik vertelde haar dat ik zonder haar niet kon leven, dat ze in mijn dromen zou zijn. Wat zou ik moeten doen zonder haar? Bijna letterlijk een deel van de tekst uit het liedje. Mijn wereld brak in stukjes, maar ik zou haar elke dag schrijven en ik kwam zo snel mogelijk naar haar toe. En dat ze op me moest wachten. Beiden huilend moesten we afscheid nemen. Afijn, moet ik het nog uitleggen? Meerdere keren per dag draaide ik Sabato Pommeriggio. We kregen beiden een lamme pols van het schrijven. We belden de eerste weken over en weer, maar dan neemt de dagelijkse realiteit de overhand en langzaam verwatert het contact. Maar soms…..

Voor vragen of opmerkingen over Nuggets staat twitter open: @trickydickradio
https://www.radiotrefpunt.nl/forums/topic/53702-tricky-dicky-presenteertnuggets