192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie, vrij 31 dec 22-23 u + ma 3 jan 22-23 u (hh)

Circa 950 musici zijn in 2021 overleden en vanavond in Nuggets herdenken we een miniem klein aantal, want gelukkig hebben we de muziek nog.

  • The Animals – Inside-Looking Out (1966)
  • Procol Harum – Nothing But The Truth (1974)
  • War – The World Is A Ghetto (1972)
  • Staple Singers – Long Walk To D.C (1968)
  • The Fanatics – Good Men (1966)
  • L & C Band – The Train (1980)
  • Kansas – Point Of Know Return (1977)
  • UB40 – My Way Of Thinking (1980)
  • The Rolling Stones – Little By Little (1964)
  • Brand X – Don’t Make Waves (1979)
  • The Moody Blues – And The Tide Rushes In (1970)
  • Stonewall Jackson – Waterloo (1959)
  • John Miles – Slow Down (1976)
  • Rare Earth – I Just Want To Celebrate (1971)
  • Michael Nesmith & The First National Band – Silver Moon (1971)
  • Five Man Electrical Band – Five Man Electric Band – Absolutely Right (1971)

UB40 – My Way Of Thinking

In de reggaemuziek worden veel politieke en sociale problemen bezongen. Bob Marley wist door zijn internationale bekendheid het vizier op veel van deze misstanden te richten, maar evenzo UB40. The Pretenders’ zangeres Chrissie Hynde ontdekte hen in een pub en gaf hen de kans als support-act met haar rond te reizen. De naam van de band kwam voort uit de Engelse werkeloosheidsuitkering: Unemployment Benefit, Form 40.

In 1980 kwam hun debuutalbum Signing Off op de markt en deze stond vol van sociaalkritische liedjes, zoals Food For Thought, King, Tyler, Burden Of Shame, Little By Little en Madam Medusa. Eén van hun beste albums (zo niet de beste).

Rare Earth – I Just Want To Celebrate

‘The Sound of Young America’ was de slogan van Rare Earth, het sub-label van Motown, genoemd naar de gelijknamige succesvolle band. Ze waren niet de eerste blanke band die daar gecontracteerd werd, maar wel de succesvolste. December 1971 kwam de dubbel-LP Rare Earth in Concert uit, en dit was één van de beste live registraties van die tijd. Met drie geweldige covers, zoals een 23 minuten durende uitvoering van Get Ready en een 14 minuten durende van (I Know) I’m Losing You; hits van The Tempations. Beiden nummers waren een overtreffende trap van het origineel, alhoewel de laatste wellicht door Rod Stewart en Faces nogmaals overtroffen is.

Het album opent met I Just Want To Celebrate; een rauw funky soulnummer met een rocktwist, dat behalve snijdend gitaarwerk ook erg dansbaar is. Het lijkt wel een typisch ‘hippie’-lied, want de zon schijnt en alles was fijn. Geen zorgen voor de dag van morgen. De LP heeft maar één piepklein nadeeltje; het komt het beste tot zijn recht, wanneer de volumeknop voluit gaat. Dat genot duurde in 1972 circa 30 seconden, voordat één van mijn ouders als een boze buurman Boordevol uit Ja Zuster, Nee Zuster beklag kwam doen, en – onder dreiging van het weghalen van de pick-up – er geen andere keuze was dan de nieuwe dag iets minder uitbundig te vieren.

De band bestond al sinds 1960, maar werd pas bekend in 1969. Na 1972 kwamen er geen echte hits meer en na ‘78 kwam het einde van zelfs dat marginale succes, maar ze zijn altijd blijven toeren en nog steeds heel actief in het ‘Golden Oldie’ circuit. Ze waren onder andere de ‘openings-act’ van het California Jam festival in 1974 voor meer dan 250.000 mensen, waar groepen als Black SabbathEmerson, Lake & PalmerDeep PurpleEarth, Wind & FireSeals & Crofts en Eagles acte de présence gaven.

Voor vragen of opmerkingen over Nuggets staat twitter open: @trickydickradio