192 Radio player
192 Radio player

Nuggets: zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie – vrijdag 1 mei 22-23 u

Terry Knight – Saint Paul

Tot 1967 was hij de zanger in Terry Knight & The Pack; een garage-rockband, maar hij ambieert een solocarrière. Aan ambities geen gebrek, want hij besluit naar Londen te reizen om daar een poging te wagen op het nieuwe Apple-label van The Beatles of de producer van hen te worden. Hij was bij enkele opnamen voor The White Album aanwezig inclusief degene waar Ringo Starr opstapte en was verbaasd over de vele woordenwisselingen die de bandleden hadden.

Terug in de V.S. wist hij bij Capitol Records een platencontract los te peuteren en nam Saint Paul op. Het lied zit vol cryptische verwijzingen naar zijn mislukte zakelijke relatie met Paul McCartney en zijn opvatting dat The Beatles niet lang meer zouden bestaan. Als gevolg hiervan meenden fans te horen dat Paul dood zou zijn en dit startte een massahysterie hierover; de foto waar Paul blootsvoets over een zebrapad loopt voedde deze gedachten alleen maar. Op de albumversie van Saint Paul hoor je hem Hello, Goodbye, Lucy In The Sky With Diamonds en She Loves You zingen. Niet lang nadat de single uit was gebracht ontving Capitol een brief van Northern Songs om de single uit de handel te halen, hetgeen geschiedde. Maar een maand later – na onderhandelingen – werd de single nogmaals gereleased met de toevoeging op het label dat Hey Jude met toestemming was gebruikt. Ook deze re-issue was voor sommige fans weer een ‘bewijs’ dat Paul dood was.

In de tussentijd nam Terry Knight weer contact op met zijn oude Pack-maatjes, Mark Farner en Don Brewer, en hij adviseerde hen een basgitarist te zoeken om een ‘powertrio’ zoals Cream te vormen. Knight werd hun manager en producer en wist hen naar internationale bekendheid te tillen. Grand Funk Railroad werd een van de meest populaire rockbands uit de jaren zeventig in de muziekgeschiedenis van de V.S. en de eerste band die alleen in stadions en arena’s optrad met maar twee Top 30-hits. Desalniettemin zouden de bandleden van Grand Funk over de jaren 1969-1972 weinig overhouden. Tegelijkertijd ontdekte Knight de groep Bloodrock uit Fort Worth, die een Top 40-hit met D.O.A. (Dead On Arrival) zouden hadden. Hij wist met beide acts een totaal van acht gouden platen binnen te slepen, maar er hing een constante geur van fraude om hem heen. Begin 1972 hadden beide bands met hem gebroken, maar Grand Funk zou vanwege langslepende rechtszaken nog twee jaar aan hem vastzitten. De reden was dat uiteindelijk bleek dat hij 250% meer uit de winsten van de platenverkoop ontving dan de bandleden zelf, een bijzonder royaal salaris ontving plus een deel van de royalties en ook nog 21% van de aandelen in het bedrijf had dat de band promote.

Hij zou na de breuk zonder commercieel succes nog andere bands managen waaronder de originele bezetting van Wild Cherry. Pas in de tweede bezetting en bij een andere platenmaatschappij (en zonder Knight) scoorden ze de mega-hit Play That Funky Music. Knight zou hierna uit de muziek-business stappen. In 2004 werd hij door het vriendje van zijn puberdochter vermoord toen hij een argument over het amfetaminegebruik van de jongen probeerde te sussen.

Barclay James Harvest – Poor Man’s Moody Blues

Ze hebben in hun thuisland, Engeland, nooit het succes gekend zoals in de rest van Europa. Met name in Duitsland was de band mateloos populair en hun album Gone To Earth (1977) bleef 197 weken in de Duitse albumlijst en moet daarmee slechts vijf albums voor zich laten. 17 albums en 5 live-albums staat er op hun repertoire totdat oprichters John Lees en Les Holroyd in 1998 ruzie kregen en elk een ‘nieuwe’ BJH oprichtte. In Nederland hadden ze slechts één keer succes: Titles; een lied samengesteld door titels van Beatles’ liedjes (1975), tenzij je Life Is For Living met één weekje in de lijst succesvol wil noemen.

Medio jaren zeventig schreef een muziekjournalist dat Barclay James Harvest een armelui Moody Blues was, mede door het gebruik van de mellotron. Minder spectaculair, minder succesvol, minder origineel. Zanger en gitarist John Lees had hier dermate de pest over in dat hij een lied componeerde gebaseerd op Nights In White Satin. Desondanks is de melodie totaal anders en het is niet mogelijk de tekst van Nights In White Satin in dit lied te passen. Een knap staaltje en een duidelijk antwoord aan het adres van deze journalist. Les Holroyd: I met Justin Hayward a long time after we’d done that song and we had a chat about it. He wasn’t too pleased about that song. I can understand why. For me, it was never funny or clever in the first place. John Lees wrote it, and I was uncomfortable recording the song. I wish we’d never done it. De zurige opmerking kan ook voortkomen uit het feit dat de heren gebrouilleerd zijn, want het lied was één van de standaards en succesvolste van de band in de vriendschappelijk jaren. De cover die geen cover is.

De van alles wat playlist:

The Hollies – Man Without A Heart (1970)
The Purple Haze – Shades Of Blue (1969)
Manassas – Johnny’s Garden (1972)
Brenda Holloway – Every Little Bit Hurts (1964)
Genya Ravan Ft. Ian Hunter – Junkman (1979)
Richard & The Young Lions – Open Up Your Door (1966)
Jefferson Airplane – Plastic Fantastic Lover (1967)
Rob De Nijs – Tegen Beter Weten In (1973)
Terry Knight – Saint Paul (1969)
Bloodrock – D.O.A. (1970)
Eddie Taylor – Bad Boy (1955)
Brother T & Family – Walking Down Paradise Street (1970)
The Jets – The Worker In The Night (1966)
Barclay James Harvest – Poor Man’s Moody Blues (1977)