192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie – vrijdag 13 nov 22-23 u

De playlist:

  • Magazine – Shot By Both Sides (1978)
  • Strawberry Alarm Clock – Incense and Peppermints (1967)
  • Leah – Uptight Basil (1973)
  • The Zodiac – The Moonchild (Cancer) (1967)
  • The Band – When I Paint My Masterpiece (1971)
  • The Pleasure Seekers – What A Way To Die (1965)
  • Bjorn & Benny – She’s My Kind Of Girl (1970)
  • Bo Diddley – Who Do You Love (1956)
  • Isaac Hayes – Theme From The Men (1972)
  • Mighty Baby – Egyptian Tomb (1969)
  • Bloomfield, Hammond & Dr. John – Sho Bout To Drive Me Wild (1973)
  • Baby Washington – That’s How Heartaches Are Made (1963)
  • Boston – A Man I’ll Never Be (1978)
  • Q’65 – I Despise You (1966)
  • Arthur’s Mother – On The Dole (1971)
  • João Gilberto – Meditacao (1960)

Boston – A Man I’ll Never Be

De band heeft dankzij het gitaarwerk van Tom Scholz een typisch geluid, aangevuld met de zang van Brad Delp. Hun debuutalbum in 1976 werd met 17 miljoen albums één van de bestverkochte ooit, en was compleet anders in vergelijk met de rockmuziek in die dagen.

Scholz was in zijn jeugd helemaal niet geïnteresseerd in rockmuziek. Liever bouwde hij motorvliegtuigjes en later versterkers. Pas op MIT kwam hij in aanraking met The Kinks en The Yardbirds, zonder verdere ambities. Na de universiteit ging hij aan de slag bij Polaroid als product-ingenieur, waar hij aan onder andere analoog geluidsysteem werkte. Als gevolg hiervan wilde hij een systeem bouwen, waarmee hij de muziek in zijn hoofd exact kon overbrengen. Jaren werkte hij overdag om ’s avonds in zijn kelder te experimenteren met dat systeem. Zijn geluid kan het beste verklaard worden als een laag van meerdere gitaren. Na een paar jaar had hij een demo, die hij aan alle grote platenmaatschappijen stuurde. Uiteindelijk durfde Epic Records de gok te wagen. Boston was binnen een paar weken een gigantisch succes met een uitzinnig publiek. Sinds hun debuut heeft Boston slechts zes studioalbums gemaakt, mede doordat Scholz een hekel heeft in de schijnwerpers te staan.

A Man I’ll Never Be staat op het tweede album uit 1978 en behoort tot het allerbeste van Boston en wellicht zelfs tot de allerbeste rocktracks ooit.

Q65 – I Despise You

ik heb tot mijn 12de in Den Haag Zuid gewoond, vlak om de hoek van de Soestdijksekade en de Escamplaan. Den Haag hield daar toen op: weilanden en de deelgemeente Loosduinen. In die dagen gebeurde er bijzonder weinig, maar in de kelderboxen van Escamp gonsde het van allerlei bandjes met zelfgebouwde versterkertjes.

In mijn jeugd zag je vaak Q65 in witte verf op muren staan en om de hoek repeteerde de Kjoe op een woonboot (Annie) aan de Soestdijksekade. De band had een ruw en bewust lelijk geluid. Rhythm en Blues in haar puurste vorm. Ze hadden een stevige live-reputatie met wilde taferelen. Tijdens een optreden kwam producer Peter Koelewijn in contact met de band, danig onder de indruk van het optreden en hun populariteit bij het groeiende legioen ‘langharig tuig’. Hij nodigt hen uit voor een auditie, waar twee eigen nummers opgenomen worden: And Your Kind en You’re The Victor. Bij het terugluisteren van de opnames is hij zo enthousiast, dat besloten wordt ze ongewijzigd op vinyl uit te brengen (januari 1966). Meningsverschillen, drugsgebruik en militaire dienst betekenen het einde van Q65 in 1968 en een korte reünie begin jaren zeventig kan de gloriedagen niet doen herleven. Pas na de Beatnach in 1980 is er hernieuwde aandacht.

Hun epische album is Revolution, gekozen vanwege de stijl maar ook omdat in die jaren Nederlandse bands meestal een elpee uitbrachten als compilatie van hun singles. Q65 deed het andersom, zodat men kon horen dat ze meer muziekstijlen konden spelen. Spontaniteit stond bij hen dan ook hoog in het vaandel. Ze onderscheidden zich van andere bands door steeds naar nieuwe dingen te zoeken. Zo stond er Bring It On Home op Revolution; een bijna veertien minuten durend nummer, midden in de nacht opgenomen. De studio was in diverse kleuren verlicht, de lucht was zwanger van de wierook en er werden joints gerookt.

I Despire You is oorspronkelijk nooit op elpee verschenen, maar was slechts een single. Het zou in 1966 slechts zeven weken in de Veronica Top 40 staan met als piekmoment de 19de plek. De muziek komt het beste tot z’n recht met de volumeknop voluit.

Voor vragen of opmerkingen over Nuggets staat twitter open: #trickydickradio