192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie – vrijdag 2 apr 22-23 u + dinsdag 6 apr 24-01 u (hh)

  • The Golden Earrings – Not To Find (1965)
  • Guru Guru – Samantha’s Rabbit (1973)
  • Phil Ochs – Rehearsals For Retirement (1969)
  • Morning – And I’m Gone (1970)
  • Plastic Penny – Everything I Am (1967)
  • Rory Gallagher – Edged In Blue (1976)
  • Bobby Bridger – The World Is Turning On (1969)
  • Mandrill – Mandrill (1971)
  • John D. Loudermilk – Language Of Love (1961)
  • Missing Link – Spoiled love (1972)
  • Them Two – Am I A Good Man (1967)
  • Michel Sardou – Je Vais T’aimer (1976)
  • G-Bros – Let Me Find The Sun (1968)
  • Jerry Lee Lewis – Breathless (1958)
  • David Porter – If I Give It Up, I Want It Back (1971)
  • The Flies – I’m Not Your Stepping Stone (1966)

Phil Ochs – Rehearsals For Retirement

Hij was een protestzanger en was aanwezig bij de meeste anti-oorlogs en politieke demonstraties in de jaren zestig. In 1968 was hij getuige van het brute politieoptreden tijdens een vreedzaam protest in Chicago en dit voorval veranderde hem; hij kreeg last van bipolaire stoornis en werd een zware drinker.

Hij heeft maar vijf studioalbums gemaakt; de laatste was in 1969 (Rehearsels For Retirement). Op de hoes van het album staat een grafsteen met zijn naam erop: geboren 1940 – overleden 1968. In januari 1976 ging Ochs bij zijn zus in New York wonen, maar hij was lethargisch en het enige wat hij nog deed was kaarten met zijn neefje en televisie kijken. Hij claimde dat hij zijn medicijnen nam, maar op 9 april verhing hij zichzelf in het huis van zijn zuster. Zelf stelde hij dat hij politiek in 1968 was gestorven, professioneel toen hij een paar jaar later in Afrika gewurgd werd en dacht dat hij niet meer kon zingen, en spiritueel toen de staatsgreep van Pinochet de democratie van Chili, Allende en Ochs’ vriend Victor Jara vermoordde. Later bleek dat de F.B.I. meer dan 500 pagina’s over Ochs verzameld had en hem staatsgevaarlijk achtte.

Rory Gallagher – Edged In Blue

Gallagher was en is een inspiratiebron voor vele (blues) artiesten. Zijn muziek wordt veelal als rauwe bluesrock betiteld, maar daarmee wordt voorbijgegaan aan de teksten, de complexiteit en de variëteit. Edged In Blue is misschien wel het meest ondergewaardeerde Gallagher-nummer ooit! Het breekbare intro, de droevige gitaarlijn en magistrale akkoordenschema leiden het nummer in. Daarna volgt een upbeat met een prachtige wending naar het eerste couplet en Gallagher’s magistrale gitaarwerk.

De Ier Gallagher begon in eind jaren zestig met de groep Taste, die nog op het Isle Of Wight-festival in 1970 acte de présence gaven. Kort daarna ging Gallagher solo. Hij had een gruwelijke hekel aan studiowerk en heeft tot zijn vroegtijdige dood in 1995 slechts 11 albums plus 3 livealbums gemaakt. Het liefste stond hij op het podium. Helaas kreeg hij last van vliegangst en kreeg diverse drugs voorgeschreven. Zijn laatste optreden was in Nederland in januari 1995 waar hij last van zijn buik kreeg en paracetamol slikte, hetgeen heel slecht voor zijn lever was vanwege het bovenmatige alcoholgebruik. Hij kreeg in maart een levertransplantatie, maar na 13 weken herstel liep hij een infectie op en overleed.

Voor vragen of opmerkingen over Nuggets staat twitter open: #trickydickradio