192 Radio player
192 Radio player

Nuggets: zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie – vrijdag 20 dec 22-23 u

Op de draaitafel twee onbekende Kerstliedjes plus als laatste eentje in het teken van Jesus Christus:

Playlist

Het programma:

Cobra – So Dissatisfied (1972)
The Fugs – Slum Goddess (1965)
Jonathan Edwards – Sunshine (1971)
Keef Hartley Band – Too Much Thinking (1969)
Buffy Saint Marie – Soldier Blue (1970)
Johnny Rivers – Baby I Need Your Loving (1967)
Salsoul Orchestra – Getaway (1977)
Bob Seger – Sock It To Me Santa (1966)
The Partridge Family – My Christmas Card To You (1971)
Boudewijn de Groot – Voor De Overlevenden (1966)
Al Green – Look What You Done To Me (1972)
The Love Potion – This Love (1968)
Ike & Tina Turner – Funkier Than A Mosquito’s Tweeter (1971)
Summerhill – Friday Morning’s Paper (1969)
Marilyn McCoo & Billy Davis Jr. – You Don’t Have To Be A Star (1976)
The Haigs – Never Die (1966)
Sailcat – Motorcycle Mama (1972)
The Lemon Pipers – The Shoemaker Of Leatherwear Square (1968)
Yvonne Elliman & Ted Neeley – Everything’s Alright (1970)

Cobra – So Dissatisfied

Singlesucces maar geen platenmaatschappij wil een elpee opnemen: dit overkwam de band Cobra (na twee naamswijzigingen: Jasper Mule en Island). Een van oorsprong Nijmeegse band, die met de verhuizing naar popstad Den Haag haar naam veranderde. Den Haag, waar het allemaal gebeurde in die dagen. Hun eerste hit werd The War Will Soon Be Over (My Love). Cobra zou een jaar later nogmaals een hitje scoren met So Dissatisfied, maar beide singles kregen niet het commerciële succes wat ze eigenlijk verdienden. Onbegrijpelijk, want de band stond garant voor kwaliteitsrock met de Engelse zanger Winston Gawke. Ze waren in Toppop en traden regelmatig (nationaal) op.

Keef Hartley Band – Too Much Thinking

Woodstock is iconisch en dankzij de albums en film het allerbekendste meerdaagse popfestival uit de geschiedenis. Het was de doorbraak voor Santana, Joe Cocker en Mountain. The Who zou vaste grond op Amerikaanse bodem krijgen en de status van Jimi Hendrix werd legendarisch. Minstens zo interessant zijn de muzikanten die niet wilden. The Doors annuleerden op het laatste moment, omdat ze dachten dat het een tweederangs herhaling van het Monterrey Pop Festival zou worden. Led Zeppelin, Frank Zappa & The Mothers of Invention, Free, Blues Image, Procol Harum en The Byrds haakten om verschillende redenen af. Chicago(Transit Authority) werd door hun manager op het laatste moment in Chicago ingepland en hij ‘ruilde’ hen voor Santana. The Moody Blues stonden op de posters, maar besloten liever in Parijs op te treden. Joni Mitchell moest afhaken, omdat haar manager liever zag dat ze in The Dick Cavett Show optrad.

Iron Butterfly stond al op de luchthaven, maar hun manager stelde ineens additionele eisen aan de organisatoren. Die zaten al met de handen in het haar vanwege alle logistieke problemen: verwachting 200.000 bezoekers, maar het dubbele kwam opdagen. Ze vertelde hem dus dat hij de pot op kon  gaan. Exit Iron Butterfly. Maar het meest stupide excuus kwam van Jethro Tull: zanger en fluitist Ian Anderson wist dat het groot zou zijn, maar hij wilde niet omdat hij hippies niet mocht en bezwaren had tegen ongepaste naaktheid.

Keef Hartley Band heeft wel opgetreden en Too Much Thinking was het vierde lied op de setlist. Het stond op hun debuutalbum Halfbreed uit 1969. Vaak loont het om een goede manager te hebben, maar deze manager eiste (dus helaas) dat ze vooraf betaald zouden worden voor de rechten om gefilmd of opgenomen te worden met als gevolg dat ze op geen enkele Woodstock uitgave (tot 2019) terecht gekomen zijn.