192 Radio player
192 Radio player

Nuggets: zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie – vrijdag 24 januari 22-23 u

De goudklompjes

Tommy Scott – I Can Only Give You Everything (1966)
CCC Inc – Willie Boy (1971)
Jack Nitzsche – The Lonely Surfer (1963)
Les McCann – Maybe You’ll Come Back (1974)
Golden Earrings – It’s Alright But I Admit It Could Be Better (1969)
Irish Coffee – Masterpiece (1971)
Colours – Love Heals (1968)
Marianne Mendt – Wie a Glock’n (1970)
Clarence Henry – (I Don’t Know Why) But I Do (1961)
Dorothy Moore – Misty Blue (1975)
The Gentle Soul – Our National Anthem (1967)
The Meters – Just Kissed My Baby (1974)
The Flock – Tired of Waiting for You (1969)
Sandy Coast – Blackboard Jungle Lady (1973)
Michael Holiday – The Story of My Life (1958)
Sammy Davis Jr. – I’m Not Anyone (1973)
Sandy Posey – Born A Woman (1966)
The Police – Fall Out (1977)

Tommy Scott – I Can Only Give You Everything

Ik ben een snuffelaar. Ik kan eigenlijk geen platenzaak voorbij lopen zonder er minstens een half uur in de bakken te struinen op zoek naar dat onbekende pareltje. Ergens eind jaren negentig vond ik een set van 8 CD’s op een (zeer) obscuur label en ook nog ‘made in Hungary’. De titel was Rare 60’s Beat Treasures met een reeks van onbekende artiesten en nog onbekendere liedjes. Er waren maar twee mogelijkheden; absolute bagger of puur goud. Helaas wilden de meeste zaken geen CD’s draaien uit de uitverkoopbak, maar door schade en schande wijs geworden wilde ik toch minstens één nummertje horen om me te vergewissen dat de geluidskwaliteit acceptabel was. Afijn, met het lokkertje dat ik ook nog een andere CD ging aanschaffen en de stellige belofte slechts één deel snel te beluisteren wist ik de verkoper te overtuigen.

Eén van die vergeten pareltjes was Tommy Scott met I Can Only Give You Everything: heel, heel misschien gaat er een belletje rinkelen? Het lied staat namelijk op de tweede en weinig succesvolle elpee van Them. Het origineel is echter van Tommy Scott, die voor Them de productie verzorgde. Van Morrison zou de groep uiteindelijk verlaten, omdat hij vond dat er meer composities van zijn hand opgenomen moesten worden. Hoe dan ook, de door Tommy Scott geschreven liedjes pasten wel bij hem én Them. Scott zelf zou nog vele CD’s maken, maar die zijn van een dusdanig niveau dat ze het aanhoren niet waard zijn.

Sammy Davis Jr.  – I’m Not Anyone

Veel artiesten hebben een zogenaamde ‘signature song’; een lied dat aan hem blijft kleven en de basis van hun muzikale identiteit is geworden. Wat er ook gebeurt of hoe hard ze het ook proberen, maar ze zullen voor altijd in de herinnering blijven door juist dat éné lied. De basis van een ‘signature song’ is dat het speciaal voor de zanger(es) of band geschreven is of het hen herkenbaar maakt. Vrijwel alle grote crooners hebben zo’n lied, dat een verplicht nummer is bij elk concert en bij elk optreden de handen op elkaar krijgt. Paul Anka is verantwoordelijk voor Frank Sinatra’s ‘signature song’ door Comme d’Habitude van Claude François van Engelse tekst te voorzien. Sinatra had hem verteld dat hij zou stoppen, omdat het succes verdween en op die basis vertaalde Anka Comme d’Habitude naar My Way. Ol’ Blue Eyes tilde het lied naar mytische hoogte, mede doordat de tekst op zijn lijf gescheven was.

Diezelfde Anka schreef in 1973 I’m Not Anyone voor zijn vriend Sammy Davis. Anka vind hem de meest getalenteerde zanger, die er ooit bestaan heeft. En een aimabel mens, waarvan hij ‘backstage’ heel veel geleerd heeft over het bespelen van het publiek en het opvoeren van een show. Davis’ talent is altijd een beetje in de schaduw gebleven van Sinatra, met wie hij (samen met Dean Martin) het muzikale deel van de Rat Pack vertegenwoordigde tussen 1957 en 1965. Op 4 november 1973 zong Davis Jr. I’m Not Anyone in zijn eigen televisieshow. Het werd geen hit, maar hier zijn alle voorwaarden voor een ‘signature song’ van toepassing. De tekst is op zijn lijf geschreven: een verwijzing naar de rassenscheiding in zijn beginjaren en het gevecht om de top te bereiken. Een schitterend lied dat voor een brok in je keel zorgt.

Tricky Dicky