192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie – vrijdag 24 juli 22-23 u

Nuggets staat volledig in het teken van het Newport Folk Festival dat alweer 55 jaar geleden in 1965 van 22 tot en met 25 juli haar poorten had geopend en bekend is geworden vanwege de keer dat Bob Dylan vriend en vijand verbaasde door een elektrische set te spelen. Voorts een hoofdrol voor de daar aanwezige meestercomponist Willie Dixon (meer dan 500 nummers), maar het is geen eenzijdige uitzending want ook soul, psychedelica, pop en country komen voorbij.

 

Op de elektrische pick-up:

  • Bob Dylan – Maggie’s Farm (1965)
  • Lightnin’ Hopkins – Mojo Hand (1962)
  • Donovan – Season Of The Witch (1966)
  • Odetta – Hit Or Miss (1970)
    Ian & Sylvia – Lovin’ Sound (1967)
  • Livin’ Blues – Wang Dang Doodle (1970)
  • Willie Dixon – I Love The Life I Live (1956)
  • Freedom – Built For Comfort (1970)
    André van Duin – De Zenuwpees (1972)
  • Peter, Paul & Mary – Leaving On A Jet Plane (1967)
  • Joan Baez – In The Quiet Morning (1972)
  • Hamilton Camp – Here’s To You (1967)
  • Gordon Lightfoot – The Circle Is Small (I Can See It in Your Eyes) (1977)
  • Chambers Brothers – Time Has Come Today (1967)
  • Johnny Cash – The Man In Black (1971)
  • Billy Stewart – Everyday I Have The Blues (1967)

Bob Dylan – Maggie’s Farm

het lied is een vervolg op Hard Times In The Country uit 1961. Echter, Dylan startte zijn set op het Newport Folk festival op 25 juli 1965 met een elektrische uitvoering en kreeg de hoon van het publiek over zich heen. Puristen wilden hem van het toneel af hebben en er gaat zelfs een gerucht dat Pete Seeger de geluidskabels met een bijl probeerde te doorklieven. Uiteindelijk bleek het publiek verdeeld; sommigen huilden of waren boos over zoveel lawaai, anderen dansten of waren teleurgesteld over de negatieve reacties. Dylan zou uiteindelijk nog twee liedjes spelen: zijn hit Like A Rolling Stone, waarbij hij steeds How does it feel? in de melodie benadrukte en Phantom Engineer. Daarna liep hij van het podium af. Peter Yarrow (van Peter, Paul & Mary) probeerde het publiek nog tot rust te manen, maar dat bleek hopeloos. Uiteindelijk kwam Dylan terug (met een geleende akoestische gitaar) en speelde het veelzeggende It’s All Over Now, Baby Blue.

De elektrische sessie lijkt iets van het allerlaatste moment geweest te zijn, want de andere musici waren deel van de Paul Butterfield Blues Band, die eerder opgetreden hadden. Waarschijnlijk was Dylan gepikeerd over de houding van twee van de organisatoren, puristen Alan Lomax en Pete Seeger, en hun degenererende houding ten opzichte van de blanke blues. Dylan wilde duidelijk maken dat The Times Are A-Changin’. Hij reageerde later cryptisch door te verwijzen naar enkele songteksten: Something is happening here, and you don’t know what it is, do you, Mr. Jones (Ballad Of A Thin Man), I was so much older then, I’m younger than that now (My Back Pages), He not busy being born is busy dying (It’s Alright, Ma – I’m Only Bleeding) en I try my best to be just like I am, but everybody wants me to be just like them (Maggie’s Farm).

 Johnny Cash – The Man In Black

Het (b)lijkt één van de beste protestliedjes ooit. Niet dat Johnny Cash het bij aanvang zo bedoelde, want het is feitelijk een antwoord op de vraag waarom de mannen altijd zwarte kleding droegen. Een van de bandleden verklaarde jaren later dat het praktische feit zo lang mogelijk met dezelfde kleding gedaan moest worden de oorzaak is en op zwart zie je nu eenmaal weinig vlekken. Maar een liedje schrijven over dit onderwerp heeft weinig ‘impact’ en dus benoemde Cash in 1971 een groot aantal sociale en politieke problemen in het lied. Over de vele slachtoffers in de Vietnamoorlog, de sociaal zwakkeren en de hebberigheid van de welgestelden en bedrijven. Er is sindsdien weinig nieuws onder de zon of om het in muzikale termen te zeggen: de plaat blijft hangen en in plaats van deze om te draaien voor een ander deuntje zetten ze de naald weer bij het begin op de plaat.