192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie – vrijdag 26 juni 22-23 u

Op de draaitafel voor een luid protest:

Armand – Dat Is Juist De Pest! (1966)

Gil Scott-Heron – The Revolution Will Not Be Televised (1971)

Bob Dylan – Masters Of War (1963)

Neil Young – War Song (1972)

The West Coast Pop Art Experimental Band – Suppose They Give A War and No One Comes (1967)

J.D. Souther – How Long (1972)

Jan Berry – The Universal Coward (1966)

Martha Reeves & The Vandellas – I Should Be Proud (1970)

Louvin Brothers – The Great Atomic Power (1952)

John Lennon – Woman Is The Nigger Of The World (1972)

The Spokesmen – Dawn Of Correction (1965)

Miriam Makeba – Lumumba (1970)

Eric Burdon & The Animals – Sky Pilot (1968)

Bob Seger System – 2+2=? (1968)

Wishful Thinking – Hiroshima (1971)

Op 26 juni 1963 houdt John F. Kennedy een speech in Berlijn, die hij met de historische woorden Ich bin ein Berliner afsluit. Een steuntje in de rug van de inwoners van deze door de muur gescheiden stad en een protest tegen de Koude Oorlog. Een mooi moment om een aantal markante protestliedjes uit de jaren zestig en zeventig weer af te stoffen.

Bob Dylan – Masters Of War

Dylan vindt dat Masters Of War geen anti-oorlogslied is persé, maar één grote aanklacht tegen de ‘hoge heren’ die anderen de oorlog verklaren en soldaten het vuile werk laten opknappen. En hoe zij de maatschappij zo erg vergallen dat mensen zelfs bang zijn om een kind op de wereld te zetten. En voor degenen die zich beroepen op hun godsdienst om oorlog te voeren heeft hij ook een boodschap: Even Jesus would never forgive what you do.

Tegelijkertijd wijst Dylan naar de heren achter de schermen die oorlogen fabriceren om winst te maken, hetzij door wapenverkoop of machtsverschuivingen. President Eisenhouwer waarschuwde in zijn afscheidsspeech in 1961 dat de wereld moet oppassen voor de macht van de militaire industrie en hun ongewenste invloed. Deze uitspraak had overigens een krachtige invloed op de groeperingen die tegen de Vietnam-oorlog waren. Dylan hoorde de speech en schreef met deze uitspraak in het hoofd Masters Of War.

John Lennon – Woman Is The Nigger Of The World

Waarom willen sommigen hun mening op radicale wijze opdringen? En sterker, hoe durven ze de naam van hun God te misbruiken voor deze wandaden? Voor de goede orde, hetzelfde geldt ook voor degenen die Mammon aanbidden. En tot mijn schaamte moet ik constateren, dat de aanstichters bijna zonder uitzondering van het mannelijke geslacht zijn. In het verleden waren er culturen, die de vrouw aanbeden en waar zij een prominente plaats innamen in de hiërarchie en besluitvorming. Heidense culturen, die de basis zijn van het Christendom; één der religies die de vrouwen een ondergeschikte rol hebben gegeven. En ondanks de emancipatie heeft de vrouw ook in onze ‘beschaving’ een ondergeschikte plaats, want waarom verdienen zij minder dan hun mannelijke evenbeeld? Waarom wordt het merendeel van de hogere posities nog steeds door mannen bepaald en gevuld?

In 1969 gaf Yoko Ono een interview en stelde dat de vrouw feitelijk een slaaf van de slaaf was. John heeft daar uiteindelijk een lied over geschreven, dat natuurlijk weer (en met name in de V.S.) enige controverse opriep. De titel werd als racistisch gezien en de talkshow-host Dick Cavett werd door het management opgeroepen een verklaring voor te lezen, voordat John Lennon zou optreden met dit lied. De radio’s besloten zelfs het lied helemaal niet te draaien. Woman Is The Nigger Of The World is niet racistisch, maar stelt simpelweg dat de rechten van de vrouw in de jaren zeventig vergeleken konden worden met de rechten van sommige rassen.