192 Radio player
192 Radio player

Nuggets: zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie – vrijdag 28 februari 22-23 u

The Shoes – Man’s Life

Net als Huub van der Lubbe en Dave von Raven heb ik bewondering voor de levendige Shoes-zanger met de krachtige strot. The Shoes zijn eind jaren zestig betrekkelijk kort verschrikkelijk populair geweest. Het succes van de band is het negroïde stemgeluid van zanger Theo van Es, die van achteruit zijn keel zingt. Veel geld hebben ze overigens niet verdiend; in het begin van de jaren zeventig zakte het aantal optredens van vijf per week terug naar twee. Het weekloon zakte tot tachtig gulden en ze verdienden minder dan de jongens die de apparatuur op het toneel klaarzetten. De muziekinstallatie was amper afbetaald.

Het begon allemaal op de ambachtsschool; de broers Versteegen en gitarist Wim van Huis traden voor op voor klasgenoten. En toen stond Theo van Es op: mag ik ook effe! The (White) Shoes waren geboren. Rond 1963 vertrok het gezelschap naar Hamburg, want in die dagen was daar het geld te verdienen. Men was daar – mede door de Franse en Amerikaanse militairen – progressief, en dat uitte zich in het uitgaansleven. The Shoes speelden ruim vier jaar als coverband in onder meer de legendarische Star Club in Hamburg, waar The Beatles hen voorgingen. Terug in Nederland hoorde de producer van de Golden Earring, Freddy Haayen, hen een keer spelen en vrijwel direct werd (hun eerste hit) Standing And Staring opgenomen.

The Shoes is de oudste nederpopband die nog steeds in de originele bezetting optreden: inmiddels meer dan 50 jaar. De single Man’s Life (1968) is wellicht hun beste lied, maar haalde de top 10 niet.

Fats Domino – The Fat Man

Antoine Domino Jr. begon zijn carrière in 1947 als pianist in de Solid Senders. De bandleider gaf hem de bijnaam, omdat zijn stijl van spelen op die van beroemde pianisten Fats Waller en Fats Pichon leek; het heeft dus niets met zijn corpulentie te maken. In 1949 kwam hij met zijn eerste single The Fat Man en scoorde hiermee gelijk een #2 hit in de R&B lijst; de plaat ging in tien dagen 10.000 over de toonbank in New Orleans en in 1953 passeerde het de miljoen verkopen. Tot 1964 had hij elk jaar meerdere grote hits, maar daarna werd het beduidend minder. Het overgrote merendeel van zijn platen zijn door hem en Dave Bartholomew gecomponeerd. Hij wordt gezien als de grondlegger van de New Orleans rock & roll en zijn allereerste opname, The Fat Man, is rock & roll lang voordat deze muziekstroming het daglicht zag.

In 1991 en 1992 gaf Fats een concert in Ahoy en ik kon gelukkig nog kaartjes bemachtigen om deze legende te kunnen zien. Hij kwam met zijn hele begeleidingsband en natuurlijk kwamen zijn bekende liedjes voorbij, maar het hele concert ademde rock en roll. Fats trakteerde de toehoorders op een vlammende set en duwde met zijn dikke buik de piano over het podium. Ik heb lang moeten zoeken, maar heb uiteindelijk (op een zeer obscuur label) een liveconcert met een goede geluidskwaliteit van hem kunnen vinden dat dezelfde energie en spanning uitstraalde.

Zoals gebruikelijk in Nuggets ook deze keer weer twee elpeetracks, een one-hit wonder, een American Hit, een Top 40-hit en minimaal een soulkraker aangevuld met onbekende of ondergewaardeerde liedjes uit de zestiger en zeventiger jaren.

Op de pick-up:

Rory Storm & The Hurricanes – Honey Don’t (1960)
The Human Instinct – Black Sally (1970)
Tomorrow – Revolution (1968)
Paul Davis – I Go Crazy (1977)
Rupert’s People – Reflections Of Charles Brown (1967)
Fats Domino – The Fat Man (1949)
The Doors – Tightrope Ride (1971)
Kim Weston – Helpless (1966)
Peter Maffay – Ich Hab’ Nur Dich (1971)
Spanky & Our Gang – Give A Damn (1969)
Tony Banks – Lucky Me (1979)
Manfred Mann – If You Gotta Go, Go Now (1965)
Painter – West Coast Woman (1973)
The Shoes – Man’s Life (1968)
Les Crane – Desiderata (1971)