192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie – vrijdag 29 jan 22-23 u + dinsdag 2 februari 24-01 u (hh)

Vanavond blikken we terug naar het Australische Sunbury Pop Festival dat vanaf 1972 vier jaar lang in januari gehouden werd. Muziek van voornamelijk zangers en bands uit Down Under die – op de uitzondering na – nooit op de Nederlandse radio gedraaid zijn. Enerzijds door de afstand, maar ook omdat Australië in die dagen muzikaal een andere smaak had.

  • Sherbet – Howzat (1976)
  • Billy Thorpe & The Aztecs – The Word For Today (1967)
  • Ayers Rock – Lady Montego (1974)
  • Renée Geyer & Sanctuary – Stares And Whispers (1977)
  • Max Merritt & The Meteors – Hey, Western Union Man (1969)
  • Deep Purple – Soldier Of Fortune (1974)
  • Madder Lake – Down The River (1973)
  • Wild Cherries – That’s Life (1967)
  • Linda George – Mama’s Little Girl (1974)
  • Company Caine – The Cell (1971)
  • Levi Smith’s Clefs – Lisa (1970)
  • The La De Das – How Is The Air Up There (1966)
  • Queen – The March Of The Black Queen (1974)
  • Johnny O’Keefe – She’s My Baby (1959)
  • Ross Ryan – I Am Pegasus (1974)

Deep Purple – Soldier Of Fortune

In 1975 was het laatste Sunbury Pop festival met optredens van Sherbat, AC/DC en Deep Purple. Door mismanagement en een te hoge gage voor Deep Purple ($60.000) bleef er geen geld over om de overige bands te betalen.

Backstage kregen de roadies van Deep Purple en AC/DC het aan de stok met elkaar en er ontstond een vuistgevecht. De reden zijn onduidelijk, want zowel Deep Purple als AC/DC hebben een andere versie van het incident. David Coverdale stelt dat een jonge Aussie-band het podium oprende en hun gitaren in de spullen van Deep Purple plugde. Angus Young zegt dat er zowel voor als na het optreden van Deep Purple ongeregeldheden waren. Hoe dan ook, AC/DC heeft geen optreden gegeven.

Een jaar later zou Deep Purple een Aussie-tour doen, maar de vakbond stelde dat dit tot grote onrust zou leiden mits zij een bedrag in een fonds zouden storten waardoor de andere bands op Sunbury alsnog betaald konden worden.

Queen – The March Of The Black Queen

Een absolute fanfavoriet. Queen is natuurlijk definitief doorgebroken met A Night At The Opera, maar met de voorganger Sheer Heart Attack en de hit Killer Queen waren ze internationaal bekend geworden.

Queen is ooit begonnen als een melodische hardrockband. Na het debuutalbum Queen in 1973 kwam een jaar later Queen II uit. De witte kant bestaat vooral uit emotionele nummers die gitarist Brian May schreef, terwijl op de zwarte kant fantasierijke nummers staan die door Freddie Mercury geschreven zijn. Het laatste nummer van het album, Seven Seas Of Rhye, haalde de tiende plaats in de Engelse UK singles chart en was het eerste commerciële succes van de band. Maar zélfs dat nummer is in Nederland vrij onbekend, terwijl The March Of The Black Queen door de die-hardfans als het absolute hoogtepunt van dit album gezien wordt. Sommigen vinden het zelfs beter dan Bohemian Rhapsody, een nummer waarmee The March opvallende gelijkenissen vertoont. Beiden zijn onconventionele nummers van ongeveer zes minuten, hebben geen refrein en bestaan uit zowel ballad- als hardrockgedeeltes.

Dat The March Of The Black Queen onbekend is gebleven is simpel te verklaren. Los van het feit dat het enkele jaren voor hun megasucces uitgebracht is, is nooit volledig live gespeeld en is slechts een klein deel af en toe in een medley gespeeld.

Voor vragen of opmerkingen over Nuggets staat twitter open: #trickydickradio