192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie – vrijdag 5 juni 22-23 u

Ook vandaag weer een bonte verzameling van liedjes en genres. Vanaf deze uitzending vieren we iedere week (met uitzondering tijdens de maandelijkse thema-show) een of twee verjaardagen van minder bekende musici. Deze keer zijn dat Nicko McBrain & Floyd Butler; geen namen die onmiddellijk belletjes doen rinkelen, maar wel een belangrijke vinger in de muziekpap hebben (gehad).

De playlist:

Magic Lanterns – Shame, Shame (1968)

Slade – When The Lights Are Out (1974)

Little Milton – We’re Gonna Make It (1965)

Shelagh McDonald – Stargazer (1971)

Life – Hands Of The Clock (1969)

Streetwalkers – Daddy Rolling Stone (1976)

The Friends Of Distinction – Grazing In The Grass (1969)

Gilbert Montagné – The Fool (1971)

The Battered Ornaments – The Week Looked Good On Paper (1969)

Greenslade – Bedside Manners Are Extra (1973)

The Outsiders – The Guy With The Long Liverpool Hair (1965)

Sweet d’Buster – You’re Gonna Be A Winner (1976)

Archie Bell & The Drells – I Can’t Stop Dancing (1968)

Jay Bolotin – I’m Not Asking You (1970)

Boudewijn de Groot – Wie Kan Me Nog Vertellen (1969)

Shelagh McDonald – Stargazer

In 1971 komt de Schotse folkzangeres met haar tweede album waarbij ze mag rekenen op de muzikale steun van leden van Fairport Convention, Fotheringay en Mighty Baby zoals Richard Thompson en Keith Christmas. De laatste zal geen aha-gevoel geven, maar hij is degene die de akoestische gitaar op David Bowie’s Space Oddity speelde en later met onder andere Argent, Cat Stevens en Greg Lake zou samenwerken. De albumafsluiter van dit geweldige album is het onaards mooie Stargazer.

Tijdens de opname van haar derde album in 1971 zou ze ineens verdwijnen na een slechte LSD-trip om pas in 2005 weer op te duiken, nadat de platenmaatschappij haar albums opnieuw uitbracht en de publieke belangstelling enorm bleek te zijn. Ze vertelde dat ze weer interesse in muziek had, maar dan verdwijnt ze weer tot 2012. In dat jaar overlijdt haar partner en neemt ze weer contact op met andere folkmusici en zal tevens een album opnemen (Parnassus Revisited), dat in beperkte oplage verkrijgbaar is.

Sweet d’Buster – You’re Gonna Be A Winner

Sweet d’Buster is een superroep opgericht met muzikanten die net iets meer konden: Bertus Borgers (Mr. Albert Show), Robert Jan Stips (Supersister, Golden Earring), Paul Smeenk, Herman Deinum en Hans Lafaille (beiden (Blues Dimension, Cuby & The Blizzards). Vijf namen die garant stonden voor pure muzikale chemie.

De band speelde een combinatie van rock en funk en hebben vanaf 1976 tot en met 1979 vier albums uitgebracht, waarvan een fantastische liveregistratie (Gigs). Deze bleek commercieel het meest succesvol. Hun tweede album (Friction) bevat de klassieker Still Believe, die in de uitvoering van Herman Brood een hit is geworden. Echter, in 1976 worden er twee singles van het debuutalbum getrokken: One Way Or Another en Summertime, die zelfs de tipparade niet halen. De flipzijde van de laatste is het aanstekelijke You’re Gonna Be A Winner, maar in mijn oren de A-kant had moeten worden.

Sweet d’Buster had minimaal een nationale topband moeten worden, maar een opeenvolging van beslissingen en personeelswijzigingen betekenen in 1980 het einde van de band. Stips voelt zich niet langer thuis en heeft zijn handen vol aan de productie van Gruppo Sportivo en Nits. Lafaille houdt het voor gezien en gaat naar de Muskee Gang. In de nieuwe bezetting wordt hun laatste album (Shot Into The Blue) in de V.S. opgenomen. Niet zaligmakend, want thuis blijkt dat de mix zo rampzalig is dat de plaat later in een nieuwe mix opnieuw wordt uitgebracht. Het kwaad is dan echter al geschied: Shot Into The Blue wordt veel minder goed ontvangen dan de vorige platen. Er ontstaan meningsverschillen met de platenmaatschappij en de boekingen lopen terug.