192 Radio player
192 Radio player

NUGGETS – zoektocht naar onbekende goudklompjes uit de pophistorie – vrijdag 9 okt 22-23 u

Uit de muziekkelder

  • Mourning Reign – Satisfaction Guaranteed (1966)
  • Bill Wilson – Pay Day Give Away (1973)
  • Barry McGuire – California Dreamin’ (1966)
  • Melissa Manchester – Don’t Cry Out Loud (1978)
  • Dillard & Clark – The Radio Song (1968)
  • O.V. Wright – Ace Of Spades (1970)
  • The Who – Relay (1972)
  • Eddie Kirkland – You Know I Love You (1961)
  • Fairport Convention – Who Knows Where The Time Goes (1969)
  • Harry Chapin – Shooting Star (1974)
  • Honey Bee – Hey Girls (1968)
  • Groundhogs – Split Part 1 (1971)
  • The 5 Royales – Think (1957)
  • Nina Hagen – Der Spinner (1978)
  • Friend & Lover – Reach Out Of The Darkness (1968)
  • Flash – Small Beginnings (1972)
  • Fontella Bass & Bobby McClure – Don’t Mess Up A Good Thing (1965)

Barry McGuire – California Dreamin’

Het zou zijn derde single worden en de opvolger van zijn wereldhit Eve Of Destruction. Het lied was gecomponeerd door de toen nog onbekende Michelle en John Phillips. Zij vormden met Cass Elliot en Denny Doherty het achtergrondkoortje en het was feitelijk de eerste keer dat ze samen zongen. De producer Lou Adler kwalificeerde hun gecombineerde stemmen in de categorie van The Beatles, The Beach Boys en Everly Brothers, en besloot ter plekke de zangpartij van McGuire te wissen in ruil voor die van Denny Doherty. In een vrijwel identieke begeleiding werd het toen uitgebracht: de harmonicasolo werd wel vervangen door een dwarsfluit. The Mamas & The Papas waren een feit. McGuire’s versie kwam wel op zijn elpee This Precious Time.

Het idee voor het lied ontstond in 1963 toen Michelle en John in New York woonden. Het was een bijzonder koude winter en helemaal voor Michelle, aangezien ze uit Californië was gekomen. Op een ochtend had John iets geschreven over ergens anders horen te zijn, hetgeen geïnspireerd was door de heimwee van Michelle. Ze had ook een bijzondere hobby; ze ging graag naar kerken en kathedralen en hierdoor schreven ze de zin: Stopped Into A Church, I Passed Along The Way.

Nina Hagen Band – Der Spinner

Duitse (schlager)muziek was thuis gewoon (in de jaren ’70) evenals Sportschau op zaterdagmiddag. Vanwege de vele reizen naar Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland was de taal een makkie en begreep ik dus ook de meeste muziekteksten. Handig, want elk jaar gingen we drie weken op wintersportvakantie, werden de lange latten ondergebonden en kon ik met de lokale jeugd mee-skiën. Onderweg in de auto werd er Duitse Stimmungsmusikgedraaid, maar gelukkig vanaf mijn 12de werd dat afgewisseld met de moderne muziek van die tijd. Vier jaar later mocht ik ’s avonds naar de lokale Stübli en disco en kwamen ook daar Duitse liedjes vaak voorbij: Howard Carpendale, Falco, Peter Maffay, Relax, Spider Murphy Gang. De meeste kan ik nog woordelijk meezingen.

Maar er is er maar één die me echt van de sokken blies. In 1978 kwam, zag en overwon Nina Hagen. Zo verschrikkelijk vernieuwend. Wat een geweldige stem. Wat een gestoord wijf, die het kein Dreck interessierte wat ze van haar vonden. Maar ook die geweldige muzikanten in de band, want zonder hen had Nina nooit die enorme hoogte kunnen bereiken. Het hele album staat vol met pareltjes, maar Der Spinner heeft iets speciaals en is tevens de blauwdruk van Falco’s Jeanny geworden.

Voor vragen of opmerkingen over Nuggets staat twitter open: #trickydickradio