192 Radio player
192 Radio player

De uitzending staat in het teken van Halloween. Voor deze gelegenheid ben ik voor de sfeergeluiden de kelder ingedoken.

  • Round Robin – I’m the Wolfman (1965)
  • Black Widow – Wish You Would (1971)
  • Otis Redding – Trick Or Treat (1966)
  • Alice Cooper – I Love The Dead (1973)
  • Screamin’ Jay Hawkins – I Put A Spell On You (1956)
  • Edgar Winter Group – Frankenstein (1972)
  • The Twelfth Night – Grim Reaper (1965)
  • Frank Zappa & The Mothers – Cheepnis (1974)
  • Coven – Wicked Woman (1969)
  • Blue Magic – Born On Halloween (1975)
  • Bob Guy – Letter From Jeepers (1963)
  • Ash – Midnight Witch (1970)
  • Brian Auger & The Trinity – Black Cat (1967)
    R. Dean Taylor – There’s A Ghost In My House (1967)
  • Black Sabbath – Black Sabbath (1970)
  • The Crazy World Of Arthur Brown – Fire (1968)

Screamin’ Jay Hawkins – I Put A Spell On You

Dit is het origineel, maar er zijn tal van uitstekende covers van gemaakt door onder andere Alan Price, Nina Simone en (natuurlijk) Creedence Clearwater Revival. Het verhaal gaat dat de gehele band van Hawkins flink onder invloed was toen het nummer werd opgenomen. Zelf kon hij zich er niets meer van herinneren en moest het opnieuw instuderen om het weer te laten klinken als de opname. Overigens werden meerdere kreten geschrapt, vooral de openlijke seksueel getinte geluiden. Het waren tenslotte de jaren vijftig in de puriteinse V.S.

Screamin’ Jay leerde eerst klassiek piano spelen met als doel operazanger te worden. Toen bleek dat dit te hoog gegrepen was werd het de blues, maar hij had eerst nog een aardige bokscarrière. Hawkins was de eerste shockrocker, dankzij zijn podiumopkomst in een doodskist, bedacht door discjockey Alan Freed die Hawkins zover kreeg door hem $300 te bieden. Hawkins breidde de show uit met luipaardvel en voodoo-rituelen waaronder een rokende schedel, genaamd Henry, en heeft dat de rest van z’n carrière volgehouden. Het shockrocken was ook een onderdeel van zijn privéleven, getuige circa 55 à 75 kinderen verwekte kinderen.

Edgar Winter Group – Frankenstein

Een groot deel van de persoonlijke smaak is bepaald door muziek uit de jeugd en dat is tevens de reden waarom zelfs hele foute muziek uit die periode decennia later (uit nostalgische reden) toch een glimlach om de mond kan toveren. Begin jaren zeventig liet ik regelmatig elpees door familie en vrienden uit de V.S. meenemen. Goedkoper en met name meer keuze. Vaak zelfs gekozen vanwege de vreemde naam of hoes. Oktober 1974 ontving ik weer een vette aanvulling op mijn platenkast met mijn all-time favorite Roxy & Elsewhere van Frank Zappa, plus John Lennon (Walls And Bridges), Eric Clapton (461 Ocean Boulevard), Joe Cocker (I Can Stand A Little Rain), America (Holiday) en Edgar Winter Group (Shock Treatment). Van hen had ik al de singletjes Frankenstein en Free Ride, dat met name opviel door het ‘vliegende’ stereogeluid. Shock Treatment blijft tot op de dag van vandaag één van mijn favoriete rockalbums uit de jaren zeventig.

De term superband wordt vaak te gemakkelijk gebruikt, maar Edgar Winter’s maten waren Rick Derringer en Dan Hartman; de eerste heeft een waslijst aan rock-blues-fusionalbums op zijn naam staan. De laatste had eind jaren zeventig-begin jaren tachtig vier megahits met Relight My Fire, Instant Replay, We Are Young en I Can Dream About You. Edgar zelf is één van de meest gewaardeerde multi-instrumentalisten in de V.S.: toetsenist, vocalist, percussionist en saxofonist. Het commerciële succes was slechts tussen 1970 en 1975. In 1973 scoorde hij met het instrumentale Frankenstein een nummer 1 hit en Free Ride bereikte de top 15. Beiden kwamen van de voorganger van Shock Treatment: They Only Come Out At Night. In Nederland bleven beide singles in de Tipparade steken. Zijn albums zijn hier slechts voor de fijnproever over de toonbank gegaan. Onbegrijpelijk.

Voor vragen of opmerkingen over Nuggets staat twitter open: #trickydickradio