192 Radio player
192 Radio player

Soul, psychedelica, pop, rock, folk, beat: het komt allemaal weer aan bod in Nuggets.

  • Frank Wilson – Do I Love You (Indeed I Do) (1965)
  • Edgar Broughton Band – Apache Drop Out (1970)
  • Vern McEntire – Seven Million People (1965)
  • Tin Tin – Toast And Marmalade For Tea (1970)
  • Ralph McTell – England 1914 (1969)
  • England Dan & John Ford Coley – I’d Really Love To See You Tonight (1976)
  • The Obvious – Plastic Symphony III (1967)
  • Betty Davis – He Was A Big Freak (1974)
  • Ro-D-Ys – Gods Of Evil (1967)
  • Patty Pravo – Pazza Idea (1973)
  • Kenneth Rogers – That Crazy Feeling (1958)
  • Trapeze – Send Me No More Letters (1969)
  • Peter Frampton – St. Thomas (Don’t You Know How I Feel) (1977)
  • Captain Beefheart – Zig Zag Wanderer (1967)
  • Children Of Jubal – Song Of Jubal (1972)

Frank Wilson – Do I Love You

Terwijl het Zuiden van Engeland in de begin jaren ’60 haar muzikale interesse verschoof naar de psychedelische kant, kreeg de zogenaamde Northern Soul in het Noorden de bovenhand. Er was in die dagen enorm veel werkeloosheid (met name) onder de jeugd en elk weekend gingen zij naar de zalen en dancings om naar de muziek te luisteren en te dansen. Een muziekstijl met een zware beat en een hoog tempo. Bij voorkeur werden juist onbekende en ondergewaardeerde liedjes gedraaid. De bekendste dancings en zalen waren in Manchester, Wigan, Stoke-On-Trent, Wolverhampton en Blackpool. Maar ook vandaag de dag is de Northern Soul nog steeds razend populair. Wekelijks zijn er vele tientallen georganiseerde feesten, die vaak maanden voor aanvang al uitverkocht zijn.

Frank Wilson is een geval apart, want nadat hij deze single ingezongen had besloot hij dat hij produceren en componeren leuker vond. Ook bij het platenlabel Soul (Motown) waren ze niet onder de indruk van zijn stem, zodat alle 250 exemplaren van de single vernietigd werden. Op twee en misschien vijf na dan; een originele single leverde in 2009 maar liefst UK£ 25.742 op. Tevens is Do I Love You de onbetwiste nummer 1 van de Nothern Soul-scene in Engeland. Iedereen wilde hem live zien optreden, maar hij weigerde tot 2000 toen hij een éénmalig optreden voor 2.500 toeschouwers gaf.

Hij was verantwoordelijk voor hits voor Four Tops, Brenda Holloway, The Temptations, Marvin Gaye, Diana Ross & The Supremes en Eddie Kendricks. In 1976 vertrok hij bij Motown en werd dominee. Do I Love You? Indeed I Do.

Peter Frampton – St. Thomas

The Little Ravens, The Trubeats en The Preachers waren de bandjes waar hij in zijn jeugd in speelden; de laatste had Bill Wyman als manager en producer. In 1966 werd hij op 16-jarige leeftijd de zanger en gitarist van The Herd, die drie hits (in Engeland) zouden scoren: From The Underworld, Paradise Lost en I Don’t Want Our Lovin’ To Die. Eind 1968 stapte hij uit de band en formeerde Humble Pie. Vier albums en één hit (Natural Born Bugie) verder besloot Peter Frampton solo te gaan.

De eerste drie albums deden niet veel, zodat hij serieus overwoog terug te keren naar een leven als (gewaardeerd) sessiemuzikant. Maar de vierde elpee (Frampton) wist de 32ste plek in de albumlijst te behalen. Helaas wist geen enkele single van het album de hitlijsten te bereiken. Niet geheel onlogisch, want zelfs Show Me The Way in de originele studiouitvoering klinkt tammetjes. En toen kwam Comes Alive: 8 x platina in de V.S. alleen en drie singles van dit album haalden de Top 10 waarvan Show Me The Way de grootste was. In Nederland behaalde het de hoogste positie, maar het zou wel zijn enige hit blijven. Ook de daaropvolgende albums deden in ons kikkerlandje helemaal niets.

De opvolger van Comes Alive, I’m In You, is een meer dan uitstekende plaat, maar in vergelijk met het megaverkoopsucces valt alles tegen; ook enkelvoudig platina. Frampton zelf zegt dat hij meer tijd tussen beide albums had moeten nemen, zodat het vergelijk minder zou zijn. Maar de externe druk om weer te presteren was dermate hoog dat hij te snel de studio was ingedoken. Desalniettemin scoorde hij met de rustige opvolger I’m In You zijn allergrootste (en nummer één) single-hit in de V.S. De achterkant van de single is St. Thomas. In mijn oren zijn echte meesterwerk. Natuurlijk vind ik Show Me The Way nog steeds geweldig, maar St. Thomas is anders en toch Frampton. Een gevoelige tekst en een jazzy geluid met geweldig gitaarwerk geïnspireerd door zijn voorbeeld Django Reinhardt.