Fats Domino – Old Man Trouble (1964)
Isley Brothers – Harvest For The World (1976)
Genesis – Where The Sour Turns To Sweet (1969)
Lori Spee – Dreamland (1982)
The Valentinos – Baby, Lots Of Luck (1963)
Hall & Oates – Rich Girl (1977)
The Redwoods – Never Take It Away (1961)
C.T. Pilferhogg – You Haul (1973)
Valerie Mitchell – You Can Go (1966)
Oscar Benton Blues Band – The Sun Is Shining (1971)
Nick Drake – Pink Moon (1972)
Eric Burdon & The Animals – Paint It, Black (1967)
Montevideo – Ode To Linda (1972)
Manfred Mann – Semi-Detached Suburban Mr. James (1966)
Alice – Io Voglio Vivere (1975)
Col Joye – Oh Yeah Uh Huh (1959)
The Tokens – Tonight I Fell In Love (1961)

Hall & Oates – Rich Girl:

Ergens eind 1974 of begin 1975 kocht ik voor een habbekrats een elpee boxset met vier elpees. Een verzamelaar met de meest uiteenlopende liedjes, die in de V.S. een hit(je) waren geweest. Obscure namen (toen) zoals Blues Image, Todd Rundgren, Maria Muldaur, Edgar Winter, Hall & Oates en MC5, maar ook in Europa bekendere zoals Aretha Franklin en T. Rex. Het leuke was dat alle stijlen kris kras door elkaar stonden. Vaak gedraaid.

Het was dus de eerste of hernieuwde kennismaking met een groot aantal artiesten. Hall & Oates, bijvoorbeeld. Zij hadden in 1973 een hitje gehad met She’s Gone van hun tweede album Abandoned Luncheonette. Tavares maakte enkele weken later een identieke cover, dat een en hun eerste #1 hit in de R&B lijst werd. Hall & Oates’ definitieve doorbraak zou pas in 1976 plaatsvinden na hun megahit Sara Smile, waarna de platenmaatschappij She’s Gone nogmaals uitgebracht heeft met als gevolg een tweede Top 10 hit. Het jaar daarop werd hun status definitief bevestigd met Rich Girl, dat de hoogste positie bereikte. Pas toen kregen ze in Nederland enige bekendheid.

Rich Girl gaat eigenlijk over een verwende mannelijke erfgenaam van een fastfood-keten – een tijdelijk vriendje van Sara Allen; een vriendin van Daryl Hall. Zo eentje die dankzij vader’s geld en connecties met vrijwel alles wegkomt. Er was ook een zwarte rand, want éné Sam Berkowitz (alias Son Of Sam) claimde dat hij tot moord geïnspireerd werd door het lied, maar het kwam pas uit nadat hij zijn eerste slachtoffers gemaakt had. Desalniettemin was het duo geschokt over deze uitspraak.