Vanavond een ode aan een rock & roll-held, want 7 september was namelijk de geboortedag van Buddy Holly. Op de draaitafel de beste covers en natuurlijk twee liedjes van Buddy Holly.

Buddy Holly – Heartbeat (1958)
Mike Berry – Tribute To Buddy Holly (1975)
Don Mclean – Everyday (1973)
Cliff Richard – True Love Ways (1983 Live)
Dave Mason – Crying, Waiting, Hoping (1975)
Carl Perkins – I’m Gonna Set My Foot Down (1969)
Linda Ronstadt – It’s So Easy (1977)
Blind Faith – Well All Right (1969)
June Lodge – More Than I Can Say (1982)
Mud – Oh Boy (1975)
Oliver Edward Nelson & Oily Rags – Mailman Bring Me No More Blues (1974)
The Rolling Stones – Not Fade Away (1964)
Billy Swan – You’re The One (1976)
Lenie Van Der Biezen – Liefde Maakt Je Tot Een Marionet (1966)
Billy Hancock – Baby Won’t You Come Out Tonight (1983)
The Bunch – Learning The Game (1972)
Bruce & Terry – Raining In My Heart (1965)
Blondie – I’m Gonna Love You Too (1978)
The Clash – I Fought The Law (1977)
Buddy Holly – Rave On (1958)

Blondie – I’m Gonna Love You Too:

26 januari 1978 zou het gebeuren. Na het uitbrengen van hun eerste gelijknamige LP (december ’76) zou de in Nederland nog onbekende band Blondie in Leiden optreden. In de ijskou op de bromfiets om kaartjes te scoren; een plastic tas onder het T-shirt, waardoor bij terugkomst het logo van een bekende supermarkt als een plak-tattoo in spiegelbeeld op mijn borst gedrukt stond. Ik wilde absoluut de blonde godin met het pruillipje, die verantwoordelijk was voor mijn natte dromen, live meemaken. Man, wat was Deborah Harry een stuk met haar geblondeerde haren en uitdagende pose. Haar partner en gitarist van de band, Chris Stein, was een geluksvogel.

Hun muziek was een frisse combinatie van punk, new wave en rock ‘n’ roll; de eeuwigdurende flirt met Denis moest nog bezongen worden. De opvolgers Plastic Letters en Parallel Lines waren weliswaar van hetzelfde laken een pak, maar in een overtreffende trap. Met het uitkomen van Eat To The Beat in 1979 ging voor mij de grote liefde voor de muziek van Blondie langzaam voorbij, maar de verschijning Harry kon niet vaak genoeg op TV langskomen. In ‘82 besloot de band de plug er uit te trekken als gevolg van interne spanningen en de levensbedreigende ziekte van Chris Stein. Harry verzorgde hem, maar in 1985 vertrok zij na de verkoop van hun huis om de vele schulden af te betalen, mede veroorzaakt door het gebruik van verdovende middelen. Einde Blondie, dus.

Fout! Er was een nieuwe generatie fans en artiesten opgestaan, die gecharmeerd waren van het werk van Harry en kornuiten. In 1990 was er een zeer korte reünie voor een zomertournee met andere New Yorkse bands, maar in 1996 kwam de band definitief weer bij elkaar en met No Exit en de hit Maria verbaasden zij vriend en vijand. Helaas waren de opvolgers niet consistent. Blondie treedt nog steeds op de vrijwel dezelfde samenstelling als in 1978 en getuige diverse live-videos op Youtube is het muzikaal meer dan in orde. Harry is (vanwege haar leeftijd) niet langer het middelpunt, waardoor de muzikanten meer ruimte krijgen.

Maar dat concert in Leiden in 1978? Ging niet door. Bah!