Elvin Bishop – Struttin’ My Stuff (1975)
Cannon Brothers Ft. The Shades – Turn Your Eyes To Me (1965)
Jennifer Warnes – I’m Restless (1979)
R. B. Greaves – Take A Letter, Maria (1969)
Bintangs – We’re Gonna Make It (1972)
Roy Hall – Three Alley Cats (1955)
Raydio – You Can’t Change That (1979)
Vikki Carr – The Lesson (1967)
The Bats – Mr. Peculilar (1982)
Jimmy Delphs – Don’t Sign The Paper Baby (I Want You Back) (1968)
Sunday – Fussing And Fighting (1971)
The Sunshine Company – Back On The Street Again (1967)
Faust – It’s A Bit Of A Pain (1973)
George Hamilton IV – Abilene (1963)
Led Zeppelin – Black Dog (1971)
Johan Kaart – As ’t Effe Kan (1960)

Faust – It’s A Bit Of A Pain (1973):

Faust is een Krautrockband uit de seventies. Ze kwamen in de negentiger jaren weer bijeen, maar dat kan mij weinig boeien. Het laatste album uit de gouden jaren is Faust IV; mooie titel voor het vierde album, zij het wat fantasieloos. De band is in 1971 opgericht en kregen al snel een contract bij Polydor Records. Mooie kritieken, maar slechte verkoopcijfers. Na twee albums werden ze opgepikt door Richard Branson en zijn Virigin Records. Hij gooide er op zijn eigen wijze een promotieactie tegenaan om de band bij het Engelse publiek bekend te maken én de Faust Tapes konden voor de prijs van een single gekocht worden. Gevolg: 100.000 exemplaren gingen over de toonbank maar geen notering in de albumlijst, want de prijs was te laag. Regeltjes, regeltjes. Een beetje zielig. Overigens zijn er nog steeds overbodige regeltjes, want ook David Bowie liep met de epische afscheidsalbum en titelnummer Blackstar (2016) tegen bezwaren op. In al hun wijsheid mag een single niet langer dan 10 minuten duren.

Faust IV staat in de lijst van 1001 Albums You Must Hear Before You Die. De opnamen duurden eindeloos en het bleek een zware bevalling, zodat de producer voorstelde om eerder opgenomen materiaal te gebruiken om de elpee af te maken. Dit waren Krautrock en It’s A Bit Of A Pain. De laatste wordt ook wel omschreven als een lekkere migraine vanwege de hoge frequentie van de synthesizer. Aan het eind hoor je de stem van een Zweeds sprekende dame die (ruw vertaald) het volgende zegt: de simpele waarheid is dat sommige mannen harig zijn en andere niet. Sommige vrouwen hebben veel haar en anderen niet. Verschillende rassen hebben verschillende patronen in de haarverdeling. De meest viriele van alle mensen, de jonge negerman, heeft bijna geen lichaamshaar. Goed om te weten. Anderen zeggen dat het lied het gebruik van elektroshock herbergt. Ook lekker pijnlijk, want aan het begin van de vorige eeuw gebruikten ze elektriciteit veelvuldig om geesteszieken te ‘genezen’.

Hoe dan ook…je kan eigenlijk niet om dit album en het lied heen. Absolute noodzaak om in de rugzak te hebben. Al is het alleen maar voor de intellectuele muziekbagage.